(*)

W ciemności

Chmurzy się, chmurzy. Zaczyna padać.
O parapety już krople bębnią.
Smętnieje wieczór. W jesiennych trawach
rozkwita ciemność.

Zewsząd wypełza słodkawy zapach,
choć dawno nie ma tamtych stokrotek.
Marzną na deszczu - w przykrótkich paltach -
słowa na potem.

Czemu tej nocy wiatr nie zaszalał,
chmur nie rozpędził i usnął wcześniej,
wtulony w liście? Ja znowu sama,
a przecież jesteś.

(*)

*```
*````)
*```( ,)
*``(( ,)))
*``((( , ))
*``(((,))))
*``[****]
*``[****]
*``[****]
*``[****]
**********
_ »̯̆◊̯̆« _ »̯̆◊̯̆« _ »̯̆◊̯̆«_ »̯̆◊̯̆« _
__ŚWIATEŁKO PAMIĘCI__
_ »̯̆◊̯̆« _ »̯̆◊̯̆« _ »̯̆◊̯̆«_ »̯̆◊̯̆« _

Jedna chwila wystarczy
Żeby życie runęło
Aby wszystko co mamy
W nicość odpłynęło .
+``
+````(
+```(,)
+```((,)
+``[***]
+``[***]
+``[***]
+``[***]
``[[[[[[[]]]
`````````
SPOCZYWAJ W POKOJU .

((:.......)
((:......(,)
((:.....[__]
((:.....[__]
((:.....[__]
((:....(____)
((_,»*—*« »*—*«,_))
*ŚWIATEŁKO*PAMIĘCI KACPERKU
TWOIM BLISKUM
Diękuję z całego serca za pamięć o Kamili i ciepłe słowa

(*)(*)(*)(*)(*)
[_][_][_][_][_]

WYSTARCZYŁA JEDNA CHWILA...
ABY NASZE ŻYCIE , STAŁO SIĘ TĘSKNOTĄ...

(*)(*)(*)
[_][_][_] W MEJ PAMIĘCI NA ZAWSZE...

córka Jadwigi i Michała Gołowacz
siostra Mirosława i Władysława Gołowacz
żona Mieczysława Markiewicz

`````)
`````((
````) )
````/( ((
```((ღ)))
``/( ((ღ) )
``( (ღ) )) )
`( (( ((ღ) ))
`/( ((ღ) )))) )
`( (( ( ((ღ))) )
`( ((((ღ)) )) )
```IIIIIIIIIIII`
`[] ☾⋱⋎⋰☽ []
`[] ☾⋱⋎⋰☽ []
`[] ☾⋱⋎⋰☽ []
`[] ☾⋱⋎⋰☽ []
`[] ☾⋱⋎⋰☽ []
`[] ☾⋱⋎⋰☽ []

♥ ═ † ═ † ═ † ═ ♥
Pamięć o Tobie
niech będzie zawsze żywa.
Spoczywaj w spokoju.
♥ ═ † ═ † ═ † ═ † ═ † ═ ♥

„Zabierz mnie, miły, z sobą daleko,
Tam, gdzie wschodzą gorejące słońca,
Gdzie rwąca miłość nad cichą rzeką
I gdzie wieczory długie bez końca.

Prowadź mnie, proszę, przez szczęścia bramy
Ręka za rękę, w ciszy, bez słowa,
Gdzie każdy ranek w szczęściu powstaje,
Gdzie życie zaczyna się od nowa.
 
Zabierz mnie, proszę, w bajeczne kraje,
Gdzie z gwiazd się sypią złote perełki,
A wśród nich oczy Twoje kochane,
A w oczach Twoich blasków iskierki.
One rozkruszą najtwardsze skały,
Zamienią serca w płonące róże
I z nich ułożą poemat cały,
Czytany w nocne sierpniowe burze.

Zabierz, lecz nie mów o tym nikomu,
Tam zwyciężymy wszystkie cierpienia,
W tamtej krainie i w naszym domu
Spełnią się wszystkie nasze życzenia. „