Życie człowieka jest jak pyłek na wietrze
Który jest a za chwilę go już nie ma bo
usiądę
na skraju dnia
posłucham
szelestu liści na wietrze
może usłyszę
twój ciepły głos?
usiądę
na skraju nocy
posłucham
oddechu ziemi
może usłyszę
bicie twego serca ?
wspomnieniem
dogonię marzenia
i zamknę je
w tęsknocie duszy
Kacperku ...
nie dano nam prawa wyboru !
************
autor: Ewa Sznajder

ღ♥ღ♥ღ♥Wierzymy przecież,że jesteście w innym,lepszym świecie.że jesteście szczęśliwi.Więc wspominamy Was ღ♥ღ♥ღ♥ Modlimy sięღ♥ღ♥ღ♥ Zapalamy światełkaღ♥ღ♥ღ♥Czekamy na spotkanieღ♥ღ♥ღ♥

\"uszyta ze słów
zapięta na guzik
tęsknota - przywarło ciasno\"

              
       »̯̆«    ______⋱⋱(❤️)⋰⋰______
     »̯̆«                   ¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯⋱⋱(❤️)⋰⋰ ¯¯¯¯   

                      W mojej Pamięci... w Sercu moim...

            ♡       ◕♥◕ ◕♥◕
                    (░░(░░░░░)
                   (░░░░░░░░░░░░)
  ♡             (░░░░▓_▌_░░(¯`:´¯)░░░░)
                (░░░░__▌▌_(¯ `•.\\\\/.•´¯)░░░)
                 (░░___▌▌(¯ `•.⋐(█)⋑•´¯)░)
                  (░░__▌▌░(_.•.´/\\\\`•._)░)
                   (░__▌▌░░ (_.:._)_░)
                   (¯`:´¯)▌▌░░░░░)
     ♡          (░(¯ `•.\\\\/.•´¯)░░░)
               (¯ `•.⋐(█)⋑.•´¯)░░)
               (░(_.•´/\\\\`•._)░░░░░░)
               (░░(_.:._)░░░░░░░░░░░)
               (░░░░░░)
  ♡             (░░░) (░░░░░░ )


        W utęsknieniu,w zamyśleniu... moje Światełko dla Ciebie...


    »̯̆«    ______⋱⋱(❤️ )⋰⋰______
     »̯̆«                   ¯¯¯¯¯¯¯¯¯¯⋱⋱(❤️)⋰⋰ ¯¯¯¯   

PS.
Kochana Mamusiu Kacperka,dziękuję za wszystko,za pamięć o Kati ,szczególnie w tym smutnym dla mnie dzisiejszym dniu i za to ,że jesteś...Ricarda

Wziąłeś co dałeś
Twoje było Boże,
Z żalem , w tęsknocie
Znosimy w pokorze...

Przyśnij się, proszę, choć raz
Zostań na chwilę wśród nas...

Płomyczek pamięci

Nie zawsze mogę Cię odwiedzać, ale pamiętam zawsze...

(*)(*)

(*)(*)(*)

Kacprze

Nie mówcie tym, którzy stracili ukochanych,
że „czas zagoi rany”,
nie mówcie, że „oni już nie cierpią”.
Najlepiej nie mówcie nic!
Czas tych ran nie leczy.
Pozostają, bo śmierć Ukochanych,
jest też trochę śmiercią nas samych:
coś w nas umiera.
Żyjemy, ale nic nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami.
(ks. A. Boniecki)