Twojej pamięci Kacperku.

Zapłakane deszczem światełko pamięci dla Ciebie Kacperku Kochany...Twojej Pamięci...

(❤) (♥)(❤)Nie ma chwil,których nie warto pamiętać(❤)(♥)(❤) nie ma dni, których nie warto wspominać(❤)(♥)(❤) nie ma ludzi, których nie warto kochać(❤)(♥)(❤) Światełko i modlitwę zostawiamy(❤) (♥)(❤)

Tak mało żądam za moją tęsknotę,
za to, że serce bije tak boleśnie —
gdy na szafirach błysną gwiazdy złote,
zjaw mi się we śnie.

Niechaj mnie wszystkie odejdą anioły,
niech wszystkie blaski tęczowe pogasną,
tylko niech widzę, czuwając na poły
twoją twarz jasną.

Bo cóż mi wizje z mgieł różanych tkane,
bo cóż mi błyski ich złotych warkoczy,
gdy na mnie będą patrzeć zadumane
twe cudne oczy.

Ból zasnął we mnie już z cicha,
Jak dziecko krzykiem zmęczone;
Łzy na dno duszy kielicha
Spływają niepostrzeżone.

Wszystkie żywota gorycze
Zamknęłam w sercu jak w grobie;
Niech drzemią w nim tajemniczo.
Nie mówiąc światu o sobie.

I chociaż z pierwszym jutrzejszym promieniem
moja tęsknota i mój smutek wzrośnie,
bądź nocy moich srebrnym zachwyceniem —
zjaw mi się we śnie.

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
DLA CIEBIE KACPRZE

Zawsze jedną drogą chcieliśmy iść
Ale nie udało się
Życie nam pokazało, co jest dobre a co złe
Miałeś wyjść tylko na chwilę, nawet nie zamknąłeś drzwi
Nie pożegnałeś się z rodziną, przecież miałeś zaraz przyjść

Wszystko tu na Ciebie czeka, ciepłe łóżko..........DOM
Ale Ty już patrzysz z daleka, jesteś tak daleko stąd
Ciągle patrzę w niebo zdziwiony, bardzo chcę odnaleźć Cię
Tyle spraw niedokończonych, nasze życie jakby w śnie

Twojej pamięci Kacperku

W sercach ból,
w oczach łzy
i w myślach najbliższych zawsze będziesz Ty....
Kacperku

*◄►*◄►*◄►*◄►*◄►*
ŚWIATEŁKO PAMIECI ((*)).

*◄►*◄►*◄►*◄►*◄►*

~ Pus­tka jest nieja­ko za­wie­sze­niem po­między niebem
a ziemią.
Wys­tar­czy je­den krok by wejść w ra­dosną przeszłość lub upaść w ogar­niętą smutkiem przyszłość...

✿⋞♡⋟✿ KACPERKU ✿⋞♡⋟✿


Jest ta­ki smu­tek, przez który się z bólu umiera, po­zos­ta­wia pus­tkę i tęsknotą ser­ce rozdziera.

\"Jeśli ktoś, ko­go kochasz umiera i to nies­podziewa­nie,
nie od­czu­wasz stra­ty na­tychmiast.
Tra­cisz te­go ko­goś ka­wałek po ka­wałku przez długi czas
- w miarę jak przes­ta­je do niego przychodzić poczta,
jak wiet­rze­je za­pach je­go per­fum na po­duszce
oraz ub­rań w szuf­ladzie i sza­fie.
Stop­niowo gro­madzisz frag­menty, które odeszły
właśnie wte­dy nad­chodzi ten dzień - ten dzień,
gdy bra­kuje ci szczególnie jed­nej kon­kret­nej cząstki
i przytłacza cię uczu­cie, że ta oso­ba odeszła na zaw­sze...

i wtedy już wiesz, że w Twoim sercu zamieszkała wieczna zima\"