(*) Spoczywaj w Pokoju (*)
(*) i Czuwaj nad Tymi (*)
(*) którzy Cię Kochają (*)

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Każdy dzień bez Ciebie
jest cierpieniem,
każda noc bólem,
godzina wiecznością,
wspomnienie jest pocieszeniem,
ale pomaga tylko na chwilę,
potem znów przychodzi:
tęsknota,
ból i cierpienie.

Tak bezsensownie śmierć Cię zabrała,
Czy bardziej niż życie Cię ukochała?
Nikogo nie obchodzi, że Twe martwe ciało
kiedyś duszę miało, że kiedyś kochało...
Dziś Twa mogiła dawno zamknięta,
a o Twym istnieniu wielu pamięta.
My nie zapomnimy bo stałeś się
naszymi łzami, ze wspomnieniami...

Zapalam światełko pamięci na ten dzisiejszy smutny dzień
(*)(*)(*)(*)(*).

Spieszmy się
Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego.

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnia czy ostatnia pierwsza.

ks Jan Twardowski

[*]
Jak trudno bez CIEBIE żyć
wciąż w smutku na CIEBIE czekać...
a nocą o TOBIE wciąż śnić...
a w dzień od wszystkich uciekać...
Jak trudno....
Pamiętam [*]

Najaśniejsze światełko dla Ciebie kochana Juleczko.

Pamietam o Tobie Juleczko kazdego dnia ((*))((*))((*))((*))((*))((*))((*))

„Czasem tak po ludzku
współczujesz nam Boże
Bo nawet Ty nie zawsze
Pomóc nam już możesz

Nie żebyś boskość swą
czy moc Bożą tracił
Lecz zbyt jasno widzisz
Że my mali tacy

Chowasz więc nasze sprawy
Do bocznej kieszeni
i jakbyś zapomniał
Że my tu na Ziemi

Samotni jak gwiazdy
Które w ruch puściłeś
Lub jak kruche gałęzie
Którym wiatr skradł siłę

A Twoje święte nakazy
tak niezwykłe plany
Często nam nie pojęte
Więc jak im sprostamy?

Choć Ty najlepiej wiesz
Po co zsyłasz burzę
Wiesz też kto cierpliwy
A kto nie zdzierży dłużej

Tyle jest cierpliwości
w Twej boskiej postawie
Czasem tak nam trudno
Ty najlepiej wiesz - Panie

A świat się kręci
Coraz bardziej szalony
jakby wyrwał się nagle
Spod Wszelkiej kontroli”

(*)

Nie mówcie, tym którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany", nie mówcie,że „oni już nie cierpią. Najlepiej nie mówcie nic... Czas, tych ran nie leczy. Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę, śmiercią nas samych: coś w nas umiera. Żyjemy,ale nic, nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami...
ks. A. Boniecki.

W daleką podróż zabrał Cię Bóg,jedną nadzieję nam dając.
Że kiedyś przekroczą niebios próg,Ci,którzy tutaj w bólu zostają