KOLĘDA DLA NIEOBECNYCH
A nadzieja znów wstąpi w nas
Nieobecnych pojawią się cienie
Uwierzymy kolejny raz
w jeszcze jedno Boże Narodzenie
I choć przygasł świąteczny gwar
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj
Wbrew tak zwanej ironii losu
Daj nam wiarę, że to ma sens
Że nie trzeba żałować przyjaciół
Że gdziekolwiek są - dobrze im jest
Bo są z nami, choć w innej postaci
I przekonaj, że tak ma być
Że po głosach tych wciąż drży powietrze
Że odeszli po to by żyć
I tym razem będą żyć wiecznie …
Przyjdź na świat,
by wyrównać rachunki strat
Żeby zająć wśród nas
puste miejsce przy stole
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas
I zapomnieć,
że są puste miejsca przy stole
A nadzieja znów wstąpi w nas
Nieobecnych pojawią się cienie
Uwierzymy kolejny raz
W jeszcze jedno Boże Narodzenie
I choć przygasł świąteczny gwar
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj
Wbrew tak zwanej ironii losu
Przyjdź na świat,
by wyrównać rachunki strat
Żeby zająć wśród nas
puste miejsce przy stole
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas
I zapomnieć,
że są puste miejsca przy stole.

*****************************

Julciu, jesteś w moim sercu... (*)

Juleczko...mam nadzieje, że jesteście razem nasze Dziewczynki
(*)

"Tysiące lampek kolorowych,
tysiące świateł na ulicy
I czasem jak tradycja każe
rozradowani kolędnicy
A my w oddali, zamyśleni
a my zamknięci we wspomnieniu
w tęsknocie, w bólu, bez uśmiechu
a my w czekaniu, w oddaleniu.
I bardzo chcemy, bardzo chcemy
uśmiechem witać Pana w żłobie,
ale nic z tego nie wychodzi
Nie potrafimy tak wbrew sobie.
I znów nadzieja błyszczy w świetle
I ta nadzieja z przyjściem Pana
Że jeszcze kiedyś się spotkamy
Że jeszcze kiedyś twarz kochana
Znów się przytuli i znów razem
Będziemy zawsze po kres trwania
Znów ta nadzieja z przyjściem Pana
Z blasku choinki się wyłania"
Wiersz autorstwa Haliny Surmacz mama Agatki(*)
Juleńko a dla Twoich bliskich zdrowych i spokojnych świąt
Piękna jest radość lecz nie każdy ją zna...
Piękne są święta i każdy z nas je ma...
Jedni w oddali inni przy jednym stole...
Nieważne kto, gdzie,
lecz ważne byśmy zawsze pamiętali o sobie.

A nadzieja znów wstąpi w nas,
Nieobecnych pojawią się cienie.
Uwierzymy kolejny raz,
W jeszcze jedno Boże Narodzenie.
I choć przygasł Świąteczny gwar,
Bo zabrakło znów czyjegoś głosu.
Przyjdź tu do nas i z nami trwaj,
Wbrew tak zwanej ironii losu.

Daj nam wiarę, że to ma sens,
Że nie trzeba żałować przyjaciół.
Że gdziekolwiek są dobrze im jest,
Bo są z nami choć w innej postaci.
I przekonaj, że tak ma być,
Że po głosach tych wciąż drży powietrze,
Że odeszli po to by żyć.
I tym razem będą żyć wiecznie.

Przyjdź na świat,
By wyrównać rachunki strat.
Żeby zająć wśród nas,
Puste miejsce przy stole.
Jeszcze raz pozwól cieszyć się dzieckiem w nas,
I zapomnieć że są puste miejsca przy stole.

Julusiu...tak cięzko bez Was
(*)

Julciu aniołku śliczny śpij spokojnie...Niech bliscy usłyszą trzepot Twoich anielskich skrzydełek...
Pamiętam...[*]

Julci bądź przy mnie. Daj mądrość i siłę...
Ty wiesz, że w najbliższe dni przez cały czas będę z Tobą.

Jean Guitton:
"Tak właśnie jest w życiu:
nie potrafimy cieszyć
się chwilą obecną, tak jest gęsta, nieprzejrzysta, poznanie działa
zawsze wstecz, poprzez pełne żali wspomnienie.
CI, których kochamy,
nawet w chwili gdy ich kochamy, pozostają nieznani; dopiero po ich
wyjeździe albo śmierci ukazuje się ich prawdziwa twarz i pojawia się
miłość niewyrażalna i rozdzierająca. Może materialna obecność oślepia
nas, ludzi swoim nadmiarem tak, że nie potrafimy dotrzeć do duszy, do
istoty"


Julciu, bądź blisko. Najbliżej jak się da... (*)

Słoneczko ...święta i pamięć że zawsze jestes.....

Kocham niezmiennie od zawsze...
Dziękuję Ci za Twoje sisotry