Oszukał nas los, to podłożona zła karta
Dziecięca niewinność, tak łapczywie wydarta

Lodowaty dotyk śmierci, zabrał Twą dusze
I nie dał Tobie szansy, nam dał katusze

Nieopanowany ból przeszywa to rozstanie
I na zawsze w sercach bliskich pozostanie

To co serca rozłączyło, również je połączy
Spotkamy się tam, gdzie dzień się kończy...

Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

Popatrz jak wszystko się zmienia
płyną łzy, znikają marzenia...
"...i pytam gdzie ta radość, która kiedyś we mnie tkwiła..."
żyć? niby dla kogo...
kochać? już nie ma kogo...
Trzeba coś stracić, by coś docenić
Żeby odzyskać, trzeba się zmienić.
Na ustach uśmiech a w sercu ból,
to najtrudniejsza w życiu z ról
Jest chmura, jest mgła,
jest życie i jest łza...

Brak mi Twojego dotyku,
Brak Twojego oddechu,
Brak Twoich opowiadań
I Twojego uśmiechu.
Brak Twoich śmiałych planów,
Twojej w sukces wiary
I spojrzenia miłego
Twoich oczu szarych.
Brak mi jest przytulania,
Twojego gustu dobrego
Brak mi moja najmilsza
wszystkiego, wszystkiego, wszystkiego...

Kocham Cię bardzo! bardzo!