Ku pamięci Palą się świece, serca się smucą. Dusze, co poszły do Nieba, wrócą, aby pocieszyć, dodać otuchy, by nikt na cierpienie nie bywał głuchy. Czas bezustannie płynie i płynie, ciągle odchodzi ktoś. I w godzinie jego odejścia ból sercem targa. Płynie do Boga bolesna skarga. Ten sam czas w końcu zabliźnia rany, lecz w sercu ciągle trwa ktoś kochany. Póki nam życia starczy, o Boże przyjmij te liczne modły w pokorze.

\"Jest miejsce, dokąd listy nie dochodzą,
Gdzie tylko myśli i modlitwy błądzą.
Tam idę, żeby w zadusznym skupieniu
Ulżyć modlitwą zmarłym w ich cierpieniu.
Tyle jest jeszcze pytań nie zadanych
I opowieści nie dopowiedzianych.
W zimnym kamieniu śpią snem nieprzespanym
I może tęsknią za słonecznym ranem?
Nie mogę odejść nie zamieniając słowa
W ciszy, o której mówią, że grobowa.
Nim wiatr ostatnie znicze pozagasza
Powiem dziękuję, proszę i przepraszam.
Jest miejsce dokąd listy nie dochodzą,
\"Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą\".
ڿڰۣ Wieczny odpoczynek.....

           
           
           
    
                    ▒▒▒▌    থৣৡৣথ♥ 
                     ▒▒▌     ▒▒▒▒▌
                     ░░▌▒▌ ░░▌
                     ▒▒▌▒▌ ▒▒▌
                    ▒▒▒▒▒▒▒▒▒▌IECZNE
                         ODPOCZYWANIE

                    ⊰✿ DROGI PANIE JARKU

          ❤,҉,  Istnieje w nas coś, co żyje w czasie wiecznym,
             ՝՝ϡ❤     To coś to dusza.
        Jedną z jej najpiękniejszych rzeczywistości jest pamięć.
              Dziękuję że mogła wzbogacić się o piękno
                    Twojego istnienia.
           
            ❤,҉, Z pamięcią ze wspomnieniem
                    ՝՝ϡ❤ Katarzyna   

           
           

Bądżcie szczęśliwi Kochani, Tam...więcej nie możemy, więc tylko tyle....

Smutne jesienne światełko pamięci i tęsknoty za Tobą Kochany Jareczku pamiętamy .

,,Twarz ma na chwilę
dziś posmutniała
Wspomnienia o bliskich wróciły...
Wspomnienia wspaniałe lecz...
żal wielki ,
że ich tu obok nie ma...
Lecz spokój po chwili wrócił
bo wiem ,że...
są na zawsze w sercu moim...
A dzisiaj są mi jeszcze bliżsi. \"

Chryzantema,świeca,
paciorek,westchnienie :
Jakże nam was brak !
To życie jak mgnienie
mogliście z nami jeszcze wędrować...
Nie ? Poszliście,by stamtąd ścieżki nam prostować ?
Spoczywajcie więc .Śpijcie.
I trwajcie w tej ciszy
Niech wiatr łzę osuszy
tęsknoty ukołysze.....

{***}

Szczęście,jak bańka mydlana pękło wraz z marzeniami i tyl­ko tęsknota została i łzy za Wami.

(*) (*) (*)

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.