Słowa nie wyrażą cierpienia,
łzy nie umniejszą bólu,
słońce nie rozjaśni twarzy,
nic już nie będzie takie jak było .
[*][*][*][*][*]

...........(,)
.........|::::::|..☆
.........|::::::|.)/¸.¤ª“˜¨
¯¨˜“ª¤.¸:::|)/¸.¤ª“˜¨¨˜“¨
ª“˜¨“¨˜“%¤ª“˜¨¨˜“¨
światełko z modlitwą na dobranoc

Matka bez kwiatów,bez życzeń,
Matka ze łzami w oczach.
Matka do której nikt nie zadzwoni,
nie powie ''Mamuś kochana''.
Matka odwracająca wzrok na ulicy,
od młodych ludzi z bukietemami,
ta która jest cała krzykiem,
matka żyjąca wspomnieniami....

nasza pamięć Aniołku
~~ ♥~~

„oszukani przez los - biegniemy gdzieś .....”

_____)
_____((
_____) )
____(░
.___)░\
___/░░   
___/░,░(
___░)░/  
____⑄⑄⑄
__[⑄❀♡❀⑄]
__[⑄❀♡❀⑄]
__[⑄❀♡❀⑄]
__[⑄❀♡❀⑄]
__[⑄❀♡❀⑄]
__[⑄❀♡❀⑄]
__[⑄❀♡❀⑄]
[[[[[[[[[]]]]]]]]]

ANIOŁKU...

CHOCIAŻ TWE OCZY ZGASŁY...
NADZIEJA W NICH POZOSTAŁA...
ONA NIE POSZŁA ZA TOBĄ...
LECZ Z NAMI POZOSTAŁA...

(*) POKÓJ TWOJEJ DUSZY (*)

"Ty żyjesz, choć martwe Twe powieki,
Bo w sercach naszych trwać będziesz na wieki"

Poniedziałkowe Światełko Pamięci((*))((*))

•●¤ّۣۜ(¯`v´¯)
¤*¨¨*¤.¸¤*JAREK (*)

¸.•♥
•.¸¸.•`
♥¸.•´ ¸.•´¨)
«´¨ •.¸¸.•´¨`»♥
(¸.•`´ ♥ ``•.¸)``PAMIĘTAM

.....................)
.....)..............(,))
....(,).............[__]
...[__]............[__]
...[__]............[__]
.(____).........(____)
◄►*◄►*◄►*◄►
Kiedy odchodzi nagle ktoś bliski
i cząstka ciebie umiera z nim...
I pustka wokół i nicość wszystkim,
struna rozpaczy gdzieś w głębi drży.
Serce przebija ci ostry sztylet,
rozpruwa oddech powietrza łyk,
wspominasz zmarłe, minione chwile,
w gardło się wdziera żałosny krzyk.

W morzu tęsknoty, pytasz – dlaczego?
Próżno próbujesz ożywić sny.
Szczęście to tylko coś ulotnego -
mrok zawsze zdławi słoneczne dni.
Choć czas lekarzem, jednak zabija
coś, co by mogło wciąż jeszcze trwać.
Jak wąż się wokół szyi owija,
dusi nadzieję, rozsiewa strach.

Płonie przyjaciel w piekielnym raju.
Ktoś twarzy szuka w rozbitym szkle.
Przenika serca chłód w ciepłym maju,
gasną uczucia i stygnie krew.
Więdną rośliny bez wody życia.
W krąg się panoszy pustynny piach.
Wieczność już tylko w płonących zniczach
i na cokolwiek pozbawia szans.

Gdy ktoś odchodzi, bliski, kochany,
bezradność tłumi, odbiera głos,
jakby ktoś solą zasypał rany,
jakby w przełyku utkwiła kość...
Lecz przecież wszystko już wkrótce minie,
łzy na policzkach wyschną i znów
ktoś całkiem nowy film puści w kinie...
Potem nas wezwie do siebie Bóg.