Jarosław Kwietniewski (1976–2009) – Nekrolog | FUNER ®

Anonim

16 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Anonim

16 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Jola

16 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Asi Kulesza

16 lat temu

Ta śmierć się zowie żalem nieskończonym,ta śmierć się zowie szczęściem utraconym

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

córka śpBohdana T.

16 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

mama Roberta M 18 lat

16 lat temu

(*)(*)(*)...

Czasem jest taki czas...
Tyle smutku wzbiera w Nas...
Im bardziej szczęścia czekasz
Im bardziej pragniesz... kochasz
Tym większa żałość, boleść, płacz
Gdy nastaje smutny smutku czas...

(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

SIOSTRA Ś.P.IWONY G

16 lat temu

Może za głęboki jest ten staw, w którym ja
Może za duża uczuć rzeka, dla tak małego człowieka
Czym zasłużyłam sobie Panie, na tą niepewność, na to czekanie?
Czym wypełnić mam ten czas, tej pustki mojej gmach?
Jak mam prosić, jak mam wzywać, by zobaczyć Twoją litość?
Nie umiem już słuchać, wierzyć i żyć, jak mam bez tego Być?
Jak żyć, by przeczuć, odnaleźć, zrozumieć, umieć zaprzeczyć?

Ty wiesz gdzie prawda leży, poznam ją, gdy uwierzę?
Ja u podstaw Twojej wieży, jak ustrzelony ptak, nie umiem wstać
Podasz rękę mi, gdy zapukam do Twych drzwi, podasz mi?
Czy odejdziesz, tak jak inni, co kiedyś też byli przy mnie...
Byli i odeszli, nie byłam dobra Panie, nie byłam, miałam ich za nic
Ty sie litujesz nad grzesznikami, co nie wierzyli, nie znali granic
Chcieli, a nie umieli, jestem jak oni Panie, jak inni skazani
Usłysz wiec moje wołanie, usłysz mnie...