„Nigdy nie jesteśmy tak bardzo bezbronni wobec cierpienia jak wtedy, gdy kochamy.”
Zygmunt Freud

Kochamy tak mocno… więc i nasze cierpienie jest ogromne…
Dla Ciebie Jarku światełko z modlitwą.
__________۩
_________۩۩
________۩۩۩
______۩۩۩۩۩
______۩۩۩۩۩
_______۩۩۩
________۩
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████
_____███████

Własne cierpienia uczą, że nikomu nie należy robić żadnej przykrości...

................................-:¦:-
..........................-:¦:-
......................-:¦:-
.................-:¦:-
...............((
...............))
___........((.,.))
____.....__ ‘|’__
______( “”””..__ )
______)./.(./.(.. |
______()......)()||
______|.......().||
______|..........||
______|..........()
______|.......... |
______|.......... |
______|_______|
✿*♥*✿*♥*✿*♥*✿*♥SWIATELKO PAMIECI NA DZIS Z MODLITWA.

PAMIĘĆ JEST DROŻSZA OD SŁÓW [*]

Życie nasze jak pociąg się toczy ,
gdy się rodzisz to wsiadasz do niego.
I ten pociąg przez życie Cię wiezie
aż do końca – przystanku Twojego.

Nikt z nas nie zna czasu podróży .
Pociąg jedzie, wciąż nowe perony ,
ciągle nowi ludzie wsiadają .
Pociąg w rożne rozwozi ich strony.

Jedni dłużej są w Twoim przedziale.
Inni tylko na chwilkę wsiadają .
Są też tacy co zajrzą i znikną
i nic innym w podróży nie dają.

Każdy ślad swój jakiś zostawi .
Mały uśmiech, rąk dotyk, kwiat róży.
To w pamięci swojej zachowasz
Już do końca życiowej podróży.

Najsmutniejsze są chwile w podróży,
gdy wysiądą Ci, których Ty kochasz.
Po nich zawsze pustka zostaje ,
cicho w kącie przedziału zaszlochasz.

I już smutek zostanie do końca .
I tęsknota co pali Cię skrycie ,
bo już bez tych co byli najbliżsi
musisz dalej pojechać przez życie.

Lecz gdy w końcu do celu dojedziesz,
na końcowym wysiądziesz peronie ,
to pamiętaj, że oni tam będą ,
znowu odnajdziesz kochane ich dłonie…

PAMIĘTAM ANIOŁKU.....
ZAWSZE.....

...:*:...:<*>:...:*:...

nawet kiedy jesteś martwy - jesteś
nawet kiedy jesteś martwy nie odchodzisz
jest twoje ciało
jest proch
twoja obecność w myślach
w wizjach przesuwających się przed oczami
w przymusie pamiętania, w tęsknocie i bólu -
w przekleństwie i nienawiści
jedynie dla siebie nie istniejesz
reszta toczy się tak samo
nie ma absolutnego zniknięcia
martwi wplatają się w żywych
nie ma nicości
nawet kiedy jesteś martwy
jesteś

Tak nagle ucichło i tak posmutniało.
Pustka niby pętla zaciska się wokół.
Tak ciężko uwierzyć, że coś już się stało...
Tak trudno zrozumieć tajemnice mroku(*)

Ty duszę miałaś i wiem na pewno,
że życie wieczne Twym jest udziałem.
Pociechą dla mnie jest tylko jedno,
że się spotkamy i to niebawem...

[(*)] [(*)] [(*)]