Cicho przerwany rozdział życia
i brak szansy na jego wznowienie,
napawa smutkiem,rozpaczą...
jest tylko cudownym wspomnieniem...

Światełko pamięci w ten piękny słoneczno-
burzowy dzień.

♥♥♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥•*´¯`✿ ŚWIATEŁKO
PAMIĘCI
♥♥♥ ¸.•*´¯`✿
.•*´¯`✿ ♥


❀░```````)
❀░``````( (
❀░`````) ) )
❀░`````( (, ))
❀░````( ( ,)) )
❀░````( ((, ) ))
❀░`````[[][]]
❀░ (█)║▢((◕))▢║(█)
❀░ (█)║▢))◕((▢║(█)
❀░ (█)║▢((◕))▢║(█)
❀░ (█)║▢))◕((▢║(█)
❀˜”*°• ڰۣڿ๑♥๑ ڰۣڿ •°*”˜❀

♥♥♥ ¸.•*´¯`✿
.•*´¯`✿ ♥

....Wszyscy Ci których dotknie Miłość,
stają się nieśmiertelni, żyją w sercach tych, którzy tą miłością
ich obdarzyli ...

♥♥♥ ¸.•*´¯`✿
.•*´¯`✿ ♥

___________________________
C. ŚP.W.MAKOWIECKIEGO I
BLISKA ŚP.A.PIETKIEWICZ

Światełko pamięci.

((:.......)
((:......(,)
((:.....[__]
((:.....[__]
((:.....[__]
((:....(____)
((_,»*—*« »*—*«,_))
*ŚWIATEŁKO*PAMIĘCI

ŚWIATEŁKA PAMIĘCI ZA WSZYSTKIE DNI KIEDY MNIE TU NIE BYŁO

ZAWSZE PAMIĘTAM O TOBIE ANIOŁKU

"Są Anioły na ziemi całe w bieli,
skrzydła gdzieś pochowały w szafie na dnie...
Ludzką postać przyjęły,
by nie różnić się niczym,
ale serca nie skryją,
wiem,że żyją...jak my....
Słabym dłonie podają,
smutnym łzy ocierają,
w zamian nie chcą dla siebie...nic.....
Tak niewiele im trzeba
wiary,nadziei i nieba...
A bez tego nie da się żyć... "



...........).........
...........(,)........
.........__'|'__.......
.........(""""_)......


PROMYCZEK DLA CIEBIE ANIOŁKU [*][*]

DZIĘKUJĘ ZA PAMIĘĆ I KAŻDE ZAPALONE ŚWIATEŁKO DLA MOJEGO SYNKA.

Światełko
``````Wiecznej
```````````Pamięci

❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤
**** *****
JARUNIU
**** *****
❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ❤

Życie po śmierci jest dla nas, żyjących na ziemi, nieprzeniknioną tajemnicą. Pan Bóg uchyla nam nieco rąbka tej wielkiej tajemnicy pozwalając niektórym zmarłym skontaktować się z żyjącymi na ziemi.
W tomie z serii Chrześcijanie pod redakcją bp. B. Bejze opublikowane są listy Marii Kolbe, matki św. Maksymiliana. Jeden z tych listów napisany w okresie okupacji zawiera opis nadzwyczajnego spotkania. Maria Kolbe pisze, że w 1941 r., wkrótce po męczeńskiej śmierci swojego syna, o której wtedy jeszcze nie wiedziała, po przebudzeniu rozpoczęła poranną modlitwę. W pewnej chwili usłyszała delikatne pukanie do drzwi, odwróciła się i zdumiona zobaczyła swego syna Maksymiliana ubranego w franciszkański habit. Był radosny, uśmiechnięty, nadzwyczajnie piękny i promieniujący przedziwną jasnością. Pani Kolbe zaniemówiła z radości i zapytała po chwili milczenia: Synu, czy Niemcy ciebie wypuścili? Maksymilian przeszedł przez pokój, zbliżył się do okna i powiedział: Nie martw się o mnie, mamo. Tam, gdzie jestem, jest pełnia szczęścia. Po wypowiedzeniu tych słów nagle znikł. Maria Kolbe natychmiast zrozumiała, że jej syn umarł i przyszedł, aby ją o tym poinformować. Dopiero później przyszła pocztą oficjalna wiadomość z obozu w Oświęcimiu o śmierci św. Maksymiliana.
************************
POZDRAWIAM...RENIA ,MAMA JARECZKA PYRSAKA