Już nigdy nie będzie
jak dawniej......
wspomnienia są jedynie echem
minionych lat .....
pozostaje bezmiar smutku
i ogromna tęsknota
*(*)*
Światełko z modlitwą *(*)*

Światełko pamięci
[*]
żona śp. Bogusława Plazura

Wiadomość do mamy śp.Januszka!Proszę wejść na stronę www.plomykdonieba-tam mozna znalezć ciekawe strony dla osób po stracie dziecka!Pozdrawiam i łączę się w modlitwie za nasze Aniołki:((((*)(*)

((*))

Chociaż odchodzą –
zostają! …


Tych, których kochamy – odchodzą…
odchodzą… a my – cierpimy…
nie liczymy łez… one same spadają…
nasze serce rozrywa ból…
na który lekarstwem jest zapomnienie…
lecz ono…
nie przychodzi zbyt szybko –
albo wcale…
Chociaż inni mówią : „ życie toczy się dalej…
chociaż odeszli – zostali inni „ …
- by wypełnić to, czego nie zdążyli …

Tych, których kochamy – odchodzą…
… a my – my żyjemy dalej…
Jak długo ? - to tylko wie Bóg…
… jednak Ci , którzy zostali –
nie wiedzą jak cenne jest życie…
a przecież jest to nasz najcenniejszy skarb,
który powinniśmy chronić od złego…
o który powinniśmy dbać…

Tych, których kochamy – odchodzą…
… łzy spadają… serce boli…
a czas… czas podobno goi rany…
lecz… czy wszystkie?
NIE ! …
Gdzieś głęboko, na dnie serca
zawsze będzie z nami osoba,
którą kochaliśmy…

… i nadal ich kochamy!Rzeczywiście to zbieg okoliczności!Myślę,że się tam odnaleźli:))Łączę się w bólu!Dopiero co minęły święta,Nowy Rok!To straszne przeżycie!:(((Światełka dla Januszka*(*)(*)(*)(*)

I znów nastał Nowy Rok bez Ciebie...bez nadziei na szczescie i milosc do Ciebie..bez nadzie na szczescie wielkie Twoje..bez synowej i wnukow...starzeje się sama...i bardzo się boje :(

Otulona nocy cieniem, wciaz tęsknie do Ciebie Januszku... a ta co tak "bardzo Cie kochała" ani razu sie tu nie wpisała....ech ilez fałszu i obłudy sie Tobie trafiło..i to Cie zgubiło :( KOCHAM

Miłość jest wcześniej niż życie.
Trwa dłużej niż śmierć.....

Światełko pamięci Aniołku Januszku
[*] [*] [*] [*]

Moje najszczersze kondolencje....

Uciszenie”

W cierpieniu
zbliżam się do gwiazd odległych,
co drżącym światłem znaczą swe istnienie;
do słońc chmurami przesłoniętych,
co promieniami w mroki się wciskają.
Wznoszę się wyżej jeszcze
ku nieodgadnionym,
mglistym szlakom twego spojrzenia,
by tam, wśród ciszy uklęknąć przed Tobą
i w oczach twoich szukać uciszenia.

(s. Maria Weronika od Przenajświętszego Oblicza OCD)