Wspomnienia
to dywidenda
którą płaci nam życie.
Na zawsze Jesteś w naszej pamięci

Tam, gdzie anielska pieśń rozbrzmiewa
A schody wiodą do nieba
Tam trzepot skrzydeł Twoich
Rozwiewa wszystkie chmury
I gdy patrzę do góry
Płyną łzy spod powiek moich...
Widzę jak stąpasz wśród gwiazd korytarzy
I nawet Ci się tu wracać nie marzy
Bo Twój nowy świat jest tak daleki...
Niech Cię Pan Bóg swoją miłością otoczy
Na wieki...

Bóg rozejrzał się po swoim ogrodzie i zobaczył puste miejsce. Spojrzał w dół z nieba i zobaczył Twoją uśmiechniętą twarz. Położył Swoje ramiona wokół Ciebie i wyszeptał - Chodź odpocząć - Jego ogród musi być piękny, On wybiera tylko to, co najlepsze. To złamało nasze serca, Tracąc Cię Miliony razy płakaliśmy i gdyby nasza miłość mogła Cię
Ocalić Nigdy byś od nas nie odeszła....

Choć mnie przysypią ziemie
Miłości nie pogrzebię
Miłość zostawię z wami
Abyście się kochali

Choć ja w ciemności ruszam
Zostanie moja dusza
W myślach waszych zostanę
I kochać was nie przestanę

Świat ziemski mój dobiegł końca
Przede mną droga lśniąca
Droga ta powrotu nie ma
Bo jest to droga nieba ...

Odchodzę od Was moi mili
Nie czekam dłużej ani chwili
Nie czekam na brawa, oklaski
Niedługo przysypią mnie piaski

Chcę, abyście mnie pamiętali
I nadal mnie kochali
Swe szczęście odszukali
Ogrom miłości zaznali

wielką sztuka i poświęceniem jest pozwolić spokojnie odejść temu,
kogo się kocha
Tak naprawdę
to jest bardzo ciężko
do końca tak myśleć
Chcielibyśmy aby żyli z nami dalej
aby stał się cud

Choćby nawet świat się walił
Siła serc wytrzyma próbę
Bóg niezmierny w swej dobroci
Nie przeznaczył Cię na zgubę.

W cierpieniu
zbliżam się do gwiazd odległych,
co drżącym światłem znaczą swe istnienie;
do słońc chmurami przesłoniętych,
co promieniami w mroki się wciskają.
Wznoszę się wyżej jeszcze
ku nieodgadnionym,
mglistym szlakom twego spojrzenia,
by tam, wśród ciszy uklęknąć przed Tobą
i w oczach twoich szukać uciszenia.