pamietamy....

Pamiętamy...

(*)

Złodziej o imieniu Śmierć
Gdzie jes­teś? Czy mam Cię znaleźć?
Dlacze­go nam ją tak szyb­ko odebrałeś?
Czymże Ci ona zawiniła?
Uśmie­chem, z którym zaw­sze chodziła?

A może wiarą, że jeszcze pożyje?
Śmierć krad­nie, a świat blis­kich wyje.
Dlacze­go, Boże, na to pozwalasz?
Nadzieję sta­wiasz na chy­bot­li­wych szalach...

A kiedy wołamy Ciebie w Potrzebie:
-Nie - mówisz - była pot­rzeb­na mnie, w niebie.

.........(
........(,)
......|::::::|..¸.¤ª“
......|::::::|.)/¸.¤ª“
¯¨˜“ª¤.¸::|)/¸.¤ª“˜
ª“˜¨“¨˜“%¤ª“˜¨¨˜
ŚWIATEŁKO MOJEJ PAMIĘCI ANIOŁECZKU KOCHANY

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

____JAKUBKU____Tęs­kno­ta za Tobą spra­wia, że czu­ję Twój za­pach, słyszę dzwięk Twojego głosu, a świado­mość, że to jest już nieosiągalne, co­raz bar­dziej mnie przytłacza.

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

Pamiętamy...

\"Znaki serca\"

Gwiazdom rozsypanym w niebieskim oceanie,
w chryzantemowych wiankach, w jodłowych warkoczach
płomienie jaśniejące idą na spotkanie;
płyną nad horyzontem, w łunę się jednoczą
i swoim ciepłym blaskiem ziemię rozświetlają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają.

Ogniki zapalone - jasne serca znaki,
płynące cichą nutą boskiego przesłania;
ślady w duszy pisane, pamiętania ptaki,
co nigdy nie odfruną do kraju mijania -
rozświetlają nam serca i łzy osuszają,
modlą się razem z nami i w zadumie trwają.

Renata Strug

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

____SŁOŃCE JUŻ KU ZACHODOWI CHYLI SIĘ,TYLE CZASU,CZASU TYLE NIE MA CIĘ.....JAKUBKU...

─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

pamietamy....

,, w moim sercu na Zawsze...\'\' (*)

Kochaj in­nych, tych, którzy ci zos­ta­li, i mów im to. Nie zwle­kaj. To je­dyna rzecz, której śmierć może nas nau­czyć: że nie ma nic pil­niej­sze­go jak miłość.

.........(
........(,)
......|::::::|..¸.¤ª“
......|::::::|.)/¸.¤ª“
¯¨˜“ª¤.¸::|)/¸.¤ª“˜
ª“˜¨“¨˜“%¤ª“˜¨¨˜
ŚWIATEŁKO MOJEJ PAMIĘCI JAKUBKU

Cicha Śmierć.
Dos­trze­gam ko­bietę w sta­rej kamienicy,
Jej oczy smut­ne ut­kwione w pełne fiole­towych bzów ulice.
Wygląda tak jak­by cze­kała na ko­goś ale chy­ba wie, że on nig­dy nie przyjdzie.
Z jej pus­tych oczu, po por­ce­lano­wej cerze up­strzo­nej bólem,
lecą łzy dop­ra­wione tęsknotą.
Wiesz kto to taki?
To sa­mot­ność - cicha śmierć.

pamietamy...