Jakub Gabrych (1986–2012) – Nekrolog | FUNER ®

Anonimowy

10 lat temu

Pamiętam...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

PUB GOL

10 lat temu

pamietamy...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

RENIA M.JARECZKA PYRSAKA

10 lat temu

♦═─۩─═♦

Życie jest jak książka:
Otwierasz -
Czytasz -
Kończysz...
I pozostaje:
Czas cierpień,
wspomnień,
tęsknoty....

♦═─۩─═♦

..▄█▄ ŚWIATEŁKO
....█ PAMIĘCI
.•°❀°•.JAKUBKU KOCHANY

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

PUB GOL

10 lat temu

pamietamy...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

PUB GOL

10 lat temu

pamietamy...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

PUB GOL

10 lat temu

pamietamy...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

PUB GOL

10 lat temu

pamietamy...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

PUB GOL

10 lat temu

pamietamy...

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

tata

10 lat temu

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

RENIA M.JARECZKA PYRSAKA

10 lat temu

Czy usłyszysz także
to, co ja usłyszę ?
Czy zobaczysz mary
wokoło krążące ?
Wycisz serce swoje
i myśli cierpiące...

Tam na lewo córka
przy Matki swej grobie.
Widzisz ? Płynie ponad
katafalku progiem.
Wyciąga tęsknie dłonie
do główki dziecięcia.
Jeszcze raz ostatni !
Dotknąć ! - Bez szans wzięcia.

W głębi Starzec smutny
snuje widmo swoje...
Nie takim chciał zostać
wzgardzony spokojem.
Rząd lampek przyćmionych
odsłania obrazy.
Obok dusza Dziecka.
Płacze. Nadal marzy.

I nie widać straty
ciała z tego świata.
Jak to Boże robisz,
że to wszystko złatasz ?
O, widmo Dziewczyny !
Czy Anioł ? Czy Zmarła ?
Nadal szuka szczęścia,
choć życia - wyparła.

A przede mną widmo
Ojca, lecz młodszego.
Coś chce mówić do mnie,
lecz nie słyszę jego.
Wyciągam swe dłonie
do drżących, widmowych,
aby ogrzać, przycisnąć,
żarów dać kwantowych.

Wkoło tłum ogromny.
I martwi i żywi.
Złączeni, skupieni -
- i modlitwa z nimi.
Ja wiem, że to chwila...
Ile czasu mamy ?
Tych, co nas odwiedzą
razem powitamy...

Autor: Paweł Świątkowski

__ ✽ ___
¯¯¯¯¯¯ ✽ ¯¯¯JAKUBKU KOCHANY__ ✽ ___