I tylko my rodzice, rodziny, bliscy
W smutku żalu pogrążeni ,
Sami sobie w ciżbie , tłumu ,
W świecie żalu i bólu pozostawieni ,
My co poznaliśmy śmierć Pani
Która zabrała nam nasze
Najukochańsze osoby,
Wiemy! My wiemy !
Co to tęsknota, żal i bul,
Bul po stracie dziecka ukochanego ,
Siostry kochanej, rodzica jedynego
Nieraz nie docenianego
Pamiętajmy! Byli ale są w sercach naszych

Ty, Panie tyle czasu masz,
Mieszkanie w chmurach i błękicie,
A ja na głowie mnóstwo spraw
I na to wszystko jedno życie
A skoro wszystko lepiej wiesz,
Bo patrzysz na nas z lotu ptaka,
To powiedz czemu tak mi jest,
Że czasem tylko siąść i płakać?
Ja się nie skarżę na swój los,
Potulna jestem jak baranek
I tylko mam nadzieję, że...
Że chyba wiesz co robisz Panie

Ile mam grzechów, któż to wie?
A do liczenia nie mam głowy,
Wszystkie darujesz mi i tak,
Nie jesteś przecież drobiazgowy
Lecz czemu mnie do raju bram,
Prowadzisz drogą taką krętą?
I czemu wciąż doświadczasz tak,
Jak gdybyś chciał uczynić świętą?
Nie chcę się skarżyć na swój los,
Nie proszę więcej niż dać możesz
I ciągle mam nadzieję, że...
Że chyba wiesz co robisz Boże

To życie minie jak zły sen,
Jak tragifarsa, komediodramat,
A gdy się zbudzę westchnę, cóż
To wszystko było chyba zamiast
Lecz póki co w zamęcie trwam,
Liczę na palcach lata szare
I tylko czasem przemknie myśl,
Przecież nie jestem tu za karę
Dziś czuję się jak mrówka,
Gdy czyjś but tratuje jej mrowisko
Czemu mi dałeś wiarę w cud,
A potem odebrałeś wszystko?
Nie chcę się skarżyć na swój los,
Choć wiem jak będzie jutro rano
Tyle powiedzieć chciałam Ci
Zamiast pacierza na dobranoc

Boję się ciemności
Czarnej, bezpowrotnej
Co przyjdzie nieuchronnie
Gdy pora umierać
I w tej trwożni samotnej
Lękni nieprzytomnej
Niechajby mi Najwyższy
Pozwolił wybierać
Podłe życie, czy tchnienie
Śmierci najłaskawsze
- Wybrałabym znowu życie
Raz jeszcze.
Na zawsze
.....................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([++])
_...............(____)
Boże dlaczego zabierasz nam tych, których najbardziej kochamy???
Tylko nadzieja na spotkanie , potrafi ukoić nasze serca.

Człowiek umiera... Znowu za szybko!
Człowiek umiera... Razem z nim wszystko..
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało...
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie...
Teraz zostało tylko płakanie.
Teraz ten smutek w garści Cię trzyma,
Trzyma za szyje, dusić zaczyna...
Póki ktoś żyje, to go kochamy,
Lecz to po śmierci go doceniamy.
Wtedy widzimy jaki był cenny,
Wtedy ogarnia smutek brzemienny,
Wtedy to rozpacz, wtedy tęsknota,
Jakże naiwna życia prostota.....
Wtedy wyrzuty nami władają,
Wtedy uczucia hołdy składają...
Wtedy za późno na przeprosiny,
Jedno, co możemy - wciąż się modlimy...

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Więc modlę się kochane Aniołki o wieczne szczęście dla Was.

* "Świat wciąż istnieje, choć Ciebie nie ma, Chociaż odszedłeś nadal jest ziemia I pory roku wciąż się zmieniają" Tylko w nas rozpacz smutek i żal pozostaje. Moje światełko pamięci. ....

Czas wszystko zabiera,
bo zabrać jest w stanie.
Lecz nigdy nie zabierze tego co w sercu zostanie.((*))

ŚWIATEŁKO PAMIĘCI