[*][*][*][*]

:*:*:*

* Pamięć serca nigdy nie zatrze naszych wspomnień *

♥``
♥````
♥````````)
♥```````( (
♥```````)) )
♥``````( (,) )
♥``````((,) ))
♥``````( ((,)))
♥`````[|♥+♥|]
♥`````[|♥+♥|]
♥`````[|♥+♥|]
♥`````[|♥+♥|]
♥`````[|♥+♥|]
♥`♥`♥`♥`♥`♥`♥`
♥``PAMIĘTAM`♥`
♥`♥`♥`♥`♥`♥`♥`

„Bo coraz mniej nas
marzycieli nieba
Wciąż odchodzimy
po wyśnionych
dywanach nadziei
Odurzeni młodością
Lękliwi na starość
Jednakowo bezsilni
Okaleczeni życiem
Wieczni”

Pamiętam...
Marzycielu Nieba...

JESTEŚ...
CHODŻ CIĘ NIE MA...
JESTEŚ JAK MGŁA .KTÓREJ DOTYKAMY...
A ONA SIĘ ROZPŁYWA...
JESTEŚ JAK WIATR ,KTÓRY NIESIE PIĘKNE WSPOMNIENIA WSPOMNIENIA ...
JESTEŚ ...
....................,)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................([╬╬])
.................{(____)}
........... ((_,»*¯**¯*«,_))
........................................

.Trudno, TAK TRUDNO BEZ CIEBIE
ciężko, kiedy nie ma wschodu słońca,
_____wszystkie kwiaty więdną,
___czekając na deszcz bez końca.
Zamiast porannego śpiewania ptaków,
_____jest tylko martwa cisza,
gdzie się podziały chwile szczęścia,
______czyżby zakopane gdzieś,
________razem z nadzieją?
____Zostają tylko wspomnienia,
________o oazie spokoju,
________sekretne miejsca,
_Do których nikt już nie zagląda.
__Zostaje tylko obojętny wzrok,
_______a w tych oczach już
_____nie pojawi się iskra, Pośród nas już, , nie ma ciebie…
Pozostał smutek, rozpacz, tęsknota bez końca

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

"Niebo jest tylko metr nad ziemią
Tak blisko o jeden krok
Niebo jest na wyciągnięcie ręki
Tylko ciągle nie wiesz jak tam dojść ..."
Światełko mojej pamięci[*]