Gdy smutek boli
A słowa zbyt małe
By rozpacz wypowiedzieć
Zostaje tylko milczenie
Pełne gorących łez
I bliskość osieroconych serc..

ŚWIATEŁKO DLA CIEBIE JACKU

*ღ*```````)
*ღ*``````( (
*ღ*``````)))
*ღ*``````(())
*ღ*`````(()) )
*ღ*`````(( ()))
*ღ*````[_***_]
*ღ*````[_*_*_]
*ღ*````[*_*_*]
*ღ*````[_*_*_]
*ღ*````[*_*_*]
*ღ*``[*_*_*_*_*]

~*~*~*~*~*~*~*~*~
Najjaśniejsze Światełko
`*`MOJEJ PAMIECI`*`
~*~*~*~*~*~*~*~*~

Umiera się nie dlatego, by przestać żyć, lecz po to, by żyć inaczej. Kiedy świat zacieśnia się do rozmiaru pułapki, śmierć zdaje się być jedynym ratunkiem, ostatnią kartą, na którą stawia się własne życie.

— Paulo Coelho




......................)
....................(,)
..................([__])
..................([__])
..................((++))
_...............((____))
........... ((_,»*—**—*«,_))
...*”~~”*°•._~”*°••°*”~_.•*”~

Juz od odejscia minely 2 lata
Powiedz syneczku cos o zaswiatach
Czy jestes teraz synu szczesliwy
Zwiedzajac nieba sloneczne niwy
Z Bogiem przebywasz i ze swietymi
Wciaz nam pomagasz tutaj na ziemi
Ciagle pamietam,tesknie do Ciebie
Lecz Tobie dobrze u Pana w niebie
Juz Ci niczego tam nie potrzeba
Masz pod dostatkiem Boskiego chleba
Niczym sie w niebie synku nie smucisz
Pan Twoje troski na ziemie wrocil
I spiewasz Bogu z chorem aniolow
Przedstawiasz prosby co plyna z dolu.

Beatko zycze spokojnej nocy i przytulam cieplutko Renia

[*] Nie Umieramy Dopóki Ktoś o Nas Pamięta [*]

[*] [*] [*] [*] [*] [*] [*] [*]

.............))
...........( , )
.........(###)
.........(###)
.........(^^^)
.........(^^^)
.........(###)
.........(###)
......((_,>*<,_))

Światełko na dzisiejszy wieczór (*)

Jacek..(*)..przytulam Cie ..
i Twoja mamusie..
Beatko -tak mocno czułam Twoje wsparcie i modlitwe..dziekuje..

Nadzieja jest tęczą rozpiętą
nad burzliwym potokiem życia.
( Nitzsche).

Jacuniu...
Byłeś piękny jak wiosenny kwiat
Długie życie było przed Tobą
Dla Ciebie uśmiechał się świat
Dlaczego odeszłeś stąd niebogo?
Jareczku wszystkich opuścielś
Poszłeś swą droga w nieznane
W żalu bliskich zostawiłeś
Takie prtzeznaczenie nieubłagane
Ja wciąż opłakuję Ciebie
Bo smierć Cię zabrała w rozkwicie
Ty żyjesz u Boga w niebie
Przede mna w żalu i tęsknocie zycie
Chociaz malo czasu minelo
Od Twego odejscia w nieznane
Wielu o Tobie juz zapomnialo
W mojej pamieci na zawsze zostaniesz

Nie mówcie tym, którzy stracili ukochanych
Że czas zagoi rany
Nie mówcie, że Oni już nie cierpią
Najlepiej nie mówić nic...
Czas tych ran nie leczy
Pozostają, bo śmierć ukochanych
Jest też trochę śmiercią nas samych
Coś w nas umiera...
Żyjemy, ale nic nie jest tak, jak było przedtem
Już nie jesteśmy tacy sami...
------------------- ks. A. Boniecki --