Smutek w sercu, łza na twarzy
I modlitwa co wciąż łączy
I Miłość , która się nie kończy......

`இڿڰۣ_இڿڰۣ.இڿڰۣ
Światłość wiekuista
niechaj Ci świeci
இڿڰۣ_இڿڰۣ.இڿڰۣ

Namalować pragnę niebo,
białe schody do niego bym
mogła nimi pójść do Ciebie,
lecz ciemne są noce, a świeczke
rozwiewa wiatr.

Przez okno wygladam by
dojrzeć światła, światła
wspomnień tamtych dni
Latem iskry w twych oczach,
wiosną uśmiechu z jesieni,
lecz szary widok za nim,
gdy nie widzę tam Ciebie.

Świat mój dawniej kolorowy
stracił barwy nadziei
tylko smutkiem malowany
obraz twej twarzy.

Wróć prosze, a namaluje
nasz świat kolorami tęczy.

BĄDŹ DLA INNYCH POMOCĄ
W TRUDNEJ GODZINIE
I POCIESZAJ SERCEM
AŻ SMUTEK MINIE,
DLA SMUTNYCH BĄDŹ
SŁOŃCEM,DLA GŁODNYCH
BĄDŹ CHLEBEM
A DLA NAJBLIŻSZYCH
KTÓRZY ODESZLI
BĄDŻ, DOBRY BOŻE,
N I E B E M
,,,,,,,,,,,,,,,
PAMIĘĆ I MODLITWA
DLA CIEBIE ANIOŁKU ♥

Światełko naszej pamięci*

„..Może znajdziemy
od naszych łez schronienie
Może znajdziemy
bajkowy świat, w nim nadzieje...”

Ja tu
Ty tam
po drugiej stronie Nieba

Mówisz
nie płacz mamo
uśmiechu, radości Ci trzeba

Twoje rączki drobne
Śliczna buźka
Jasne włosy
Drobne usta

Moja miłość i tęsknota

Dziś bez Ciebie
Ziemia pusta

Deszczu krople na oknie,
Jak łzy na matczynej twarzy
A ona ciągle nie umie
O synu swym przestać marzyć
Patrzy na deszcz, na ulicę
na samochody i ludzi
I tak by chciała bardzo
Ze snu swojego syna zbudzić...

Rozłączeni - lecz jedno o drugim pamięta;
Pomiędzy nami lata biały gołąb smutku
I nosi ciągłe wieści. Wiem, kiedy jesteś w ogródku,
Wiem, kiedy płaczesz w cichym pokoju zamknięta;

Wiem, o jakiej godzinie wraca bólu fala,
Wiem, jaka ci rozmowa ludzi łzę wyciska.
Tyś mi widna jak gwiazda, co się tam zapala
I łzę różową leje, i skrą siną błyska.

A choć mi teraz ciebie oczyma nie dostać,
Znając twój dom - i drzewa ogrodu, i kwiaty,
Wiem, gdzie malować myślą twe oczy i postać,
Między jakimi drzewami szukać białej szaty.

Ale ty próżno będziesz krajobrazy tworzyć,
Osrebrzać je księżycem i promienić świtem:
Nie wiesz, że trzeba niebo zwalić i położyć
Pod oknami, i nazwać jeziora błękitem.

Potem jezioro z niebem dzielić na połowę,
W dzień zasłoną gór jasnych, w nocy skał szafirem;
Nie wiesz, jak włosem deszczu skałom wieńczyć głowę,
Jak je widzieć w księżycu odkreślone kirem.

Nie wiesz, nad jaką górą wschodzi ta perełka,
Którą wybrałem dla ciebie za gwiazdeczkę-stróża?
Nie wiesz, że gdzieś daleko, aż u gór podnóża,
Za jeziorem - dojrzałem dwa z okien światełka.

Przywykłem do nich, kocham te gwiazdy jeziora,
Ciemne mgłą oddalenia, od gwiazd nieba krwawsze,
Dziś je widzę, widziałem zapalone wczoraj,
Zawsze mi świecą - smutno i blado - lecz zawsze...

A my ,
Zamilkniemy na chwilę i znów się wołamy
Jak dwa smutne słowiki, co się wabią płaczem.

RAZ DESZCZ RAZ SŁOŃCE
RAZ ŁZA I SMUTEK A POTEM NIEŚMIAŁY UŚMIECH
TAKI DZIŚ DZIEŃ NA ŚWIATEŁKA DLA CIEBIE
NIECH ICH BLASK WIATR DO SAMEGO NIEBA NIESIE.

Życie zostawiło ślad malując
szare dni w kalendarzu.....

*****************************