Izuniu, zapalam światełko pamieci(*).
Twoim bliskim dziekuje za światełka zapalane Martynce, piekne słowa, gorąco pozdrawiam.

Tumidajewicz

„…Dziś czuję się, jak mrówka gdy
Czyjś but tratuje jej mrowisko
Czemu mi dałeś wiarę w Cud
A potem… odebrałeś wszystko…

…Lecz czemu mnie do raju bram
Prowadzisz drogą taką krętą
I czemu wciąż doświadczasz tak
Jak gdybyś chciał uczynić świętą?

Nie chcę się skarżyć na swój los
Nie proszę więcej, niż dać możesz
I ciągle mam nadzieję, że...
Że chyba wiesz, co robisz, Boże…”

„Zamiast” – Edyta Geppert, słowa: Magda Czapińska

★.¸.★.¸.★.¸.★.¸.★.¸.★

Żyjemy,ale nic nie jest tak
jak było przedtem,
już nie jesteśmy tacy sami....
.
..``````(
..``````))
.``````( (
..``````))\\
``````/( ())
`````) )) )\\
`````))) )) ))
```((( (?) ) )\\
```/( ( ((( (?))
``/((( ( ((?) )) )
``( (( (?) )) ))) )
``( (( (?)) ))) )
````▄▄▄▄▄``
`[█ ღ█ღ█ღ █]
`[█ █ღ█ღ█ █]
`[█ ღ█ღ█ღ █]
`[█ █ღ█ღ█ █]
`[█ ღ█ღ█ღ █]
`[█ █ღ█ღ█ █]
★.¸.★.¸.★.¸.★.¸.★

¸.•¦_NA ZAWSZE
•.¸¸.•`
¦¸.•´ ¸.•´¨)_W PAMIĘTAJĄCYM
«´¨ •.¸¸.•´¨`»¦
(¸.•`´ ¦ ``•.¸)``_SERCU

IZUNIU
Spoczywaj w pokoju....

★.¸.★.¸.★.¸.★.¸.★.¸.★



żona M.MARKIEWICZA
bliska rodziny GOŁOWACZ

Czas płynie nie ubłaganie,
i nigdy nie przestanie,
wiele przeżyć już za plecami mamy,
idziemy do przodu , ciągle wspominamy,
Tych którzy żyli z nami ,
zapalamy światełka,by uczcic ich pamięć !
Chodź czas szybko biegnie i wszystko się zmienia!
jedno co zostaje to nasze wspomnienia!

ŚWIATEŁKO ((*) )PAMIEĆ ((*)) MODLITWA ((*))
..........)
.........(,)
......._\'!/\'_
......(**♥**)
_*(*)*(*)*(*)*

Tam daleko pośród gwiazd
Jest zaczarowany świat ,
Kiedyś odnajde CIE ANIOŁKU
I bedziemy razem spacerować pośród gwiazd.

Szczęście krótko trwało ,lecz miłość trwać
będzie wiecznie, bo miłość to nieśmiertelność-
ANIOŁOWI WŚRÓD ANIOŁÓW.

\"
Kochany Panie

I ciągle widzę ich twarze,
ustawnie w oczy ich patrzę -
ich nie ma - myślę i marzę,
widzę ich w duszy teatrze.

Teatr mój widzę ogromny,
wielkie powietrzne przestrzenie,
ludzie je pełnią i cienie,
ja jestem grze ich przytomny.

Ich sztuka jest sztuką moją,
melodię słyszę choralną,
jak rosną w burzę nawalną,
w gromy i wichry się zbroją.

W gromach i wichrze szaleją
i gasną w gromach i wichrze -
w mroku mdlejące i cichsze -
już ledwo, ledwo widnieją -
znów wstają - wracają ogromne,
olbrzymie, żyjące - przytomne.

Grają - tragedię mąk duszy
w tragicznym teatru skłonie,
żar święty w trójnogach płonie
i flet zawodzi pastuszy.

Ja słucham, słucham i patrzę -
poznaję - znane mi twarze,
ich nie ma - myślę i marzę,
widzę ich w duszy teatrze! \"

„Pan Bóg zabiera człowieka wtedy, gdy widzi, że zasłużył sobie na niebo” Jan Grzegorczyk