Pewnego dnia przerzucę most między dwoma światami
i zmyję wszystkie smutki
w błękicie się zanurzę
i w szczęściu rozpłynę
końca mej drogi
a początku wszystkiego!




..........)
......../ ( (
......( ( , ) )
.... ( (( , )) )
.....[╣██╠]
.....[╣██╠]
.....[╣██╠]
.....[╣██╠]
....[╣███╠]

Niebo teraz waszym domem,bądź tam w pełni szczęscia i spokoju.


Dziekuje z serca za pamięć o Mateuszku w jego rocznicę śmierci,za każde zaplone światełko ,słowo wsparcia i pociechy .
Dziękuje z seca ,że byliści z nami w tym dniu .
Przepraszam ,że dopiero taraz się odzywam ale nie dałam rady kochani.
Nasze dzieci i bliskich zawsze o taczam pamiecią i modlitwą pomimo ,że rzadko zapalam światełka te wirtualne.
Ciepło pozdrawiam ,życzę zdrowia i siły oraz wsparcia rodziny i dobrych ludzi.

                   ▄▄░░░▄▄
                   ▐▌░▄░▐▌
                   ▐▌█░█▐▌IECZNE
                   ▀▀▀░▀▀▀
              ★ ◕ ★ ODPOCZYWANIE ★ ◕ ★
   
              To co jest przyczyną
              twoich najgłębszych cierpień,
               jest zarazem źródłem
              twoich największych radości.
             __ Antoine de Saint-Exupéry __
            ░░ ♡♡░░░ ♡♡░░░ ♡♡░░░ ♡♡░░░
        
          ★ ◕ ★ Promyczek Lampeczki posyłam ★ ◕ ★

Iwetko
To co ludzkie -płacze
To co Boże-czeka na spotkanie

♥ ♥ ♥ ♥ ♥

TOBIE ANIOŁKU

♥♥¸¸.•*´¯`♥♥¸¸.•*´¯`♥♥
 (¸.•´ ¸.•´.•*-
 •.¸.♥¸.•´¨`»♥..ŚWIATEŁKO
 ¸.•*¨¸(.•*
 •´¨`»¸♥.•*........PAMIĘCI
¸.•´(¸.•

Iwetce....

Śmierć zdusiła iskry życia, które miały wnet zapłonąć.
Ona przyszła niespodzianie, nakazała nam zatonąć.
W morzu łez i w morzu smutku ból wylała,
skradła radość, dała rozpacz, cios zadała.

Światło nadziei...

Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.

Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna lub córkę
Niejedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać,
O ukojenie bólu prosić.

Już bajki nigdy nie opowie,
Do snu już tez nie ukołysze,
Zamyśli tylko się przy grobie,
I wsłucha w tę cmentarną ciszę.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie
,znów będą czekać na spotkanie…

◦◦हैैहै◦◦...†♣†...◦हैैहै◦◦

______(
______))
_____/\',(
____(,\"\",)
_____ ||
_____§§
____ §§§
__§§§§§§§§
___§§§§§§
____§§§§
⋰ڿڰۣڿ❀ڿڰۣڿ ⋰ KOCHANA IWETKO