Kocham Cię, Mamuś, śpij spokojnie...

Przekonaj mnie, że dalej wszystko trwa, przekonam się gdy sięgnę poza czas jak Ty. Na granicy snów czekam na ten dzień by spotkać Cię, by przytulić Cię....
Kocham Cię, Mamuś....śpij spokojnie....ostatnio strasznie za Tobą tęsknię, były dni, że łatwiej znosiłam Twoją stratę? Chyba nie, ale teraz koszmar powrócił ze zdwojona siłą. Nie martw się, dam radę...

Mamuś, kocham Cię najbardziej na świecie. Śpij spokojnie.

Tylko jeden dzień, tylko tego chcę.... wiele bym dała żeby móc cię objąć, pogadać i spędzić z Tobą czas. Kocham Cię, Mamuś, spij spokojnie.....

Kcham Cię, Mamuś, spij spokojnie.

Najpierw jest cisza. Człowiek wstrzymuje oddech, a bliskie serce bić przestaje. Niby wiedziałam, ale przecież nigdy nie do końca, czy nie stanie się cud. Jeśli nawet wiedziałam, to czy rozumiałam? Czy w ogóle można zrozumieć sens, gdy umiera światło mojego zycia? Nasze światy są niebieskie, zielone, różowe, wzorzyste, w kropki lub kratkę; kiedy matka odchodzi, świat staje się na długi czas czarny, brązowy, potem szary. To, co wymyśliła natura- traci sens, traci więc swój kolor. Kolor pełen nadziei. W psychologii mówimy, że są zdarzenia punktualne i niepunktualne. Człowiekowi towarzyszy harmonia, gdy to, co go spotyka dzieje się według tego rytmu. Punktualnie się rodzi, punktualnie zaczyna mówić, wstaje, idzie do przedszkola, szkoły, zakochuje się, odchodzi. W każdym tym punktualnym zdarzeniu towarzyszy mu matka. Jest blisko lub dalej, ale jest. Śmierć matki powoduje, że inne zdarzenia zaczynają się spóźniać. Dziecku nie chce się mówić, nie chce wstawać, nie chce odchodzić. Zaburza cały rozwój. I jak żyć dalej?
Kocham Cię, Mamuś, śpij spokojnie....a mi znowu serce pęka....

Muminku, kocham Cię... chyba nigdy nie pogodzę się z Twoim odejściem, mijają kolejne lata i każda myśl o Tobie kończy się płaczem. Tak bardzo za Tobą tęsknię....

Kocham Cię, Mamuś, śpij spokojnie....

Kocham Cię, Mamuś, śpij spokojnie.....

Kocham Cię, Mamuś, śpij spokojnie....