Kocham Was, strasznie mi Was brakuje. Mamuś, masz teraz wiernego przyjaciela jak dotąd ja. Śpijcie spokojnie....

Mija dzień za dniem i już miesiąc jak nie ma Bostonka, kiedy to zleciało? Ciebie, Mamuś nie ma już całe lata świetlne, niewyobrażalną ilość dni, godzin i minut, wypełnionych smutkiem i tęsknota. I wciąż się dziwię jak może się pomieścić w jednym sercu tyle smutku...choć na zewnątrz nikt by tego nie zauważył...Kocham Was, moje skarby, śpijcie spokojnie...

Kocham Cię, Mamuś, kocham Cię, Bostonku, śpijcie spokojnie...

Kocham Was całym sercem, śpijcie spokojnie...

Czasami siadam i nie wiem co napisać, co jeszcze można powiedzieć nowego? Słowa, słowa, słowa... nawet nie wiem czy je odbieracie choć gdyby nie ta pewność, byłoby mi o wiele trudniej. Kocham Was, Ciebie, babuniu i Ciebie, Bostonku, brakuje mi Was i Waszej miłości, śpijcie spokojnie...

Czasami myślę, że dalej bywają ludzie w drugim pokoju niż Ci, którzy odeszli na zawsze. Czy chciałabym wyrzec się miłości do Was, wiedząc, że Was stracę i będę tak bardzo tęsknić? Nie, bo nawet krótki rok miłości jest więcej wart niż sto lat w samotności jak śpiewał Freedie...
Kocham Was, moje miłości, śpijcie spokojnie....

Kocham Cię, Mamuś i ciebie Bostonku...śpijcie spokojnie....I choćby się oczy wypłakało, to za mało...

Dni mijają, a ból wciąż ten sam... czy warto kochać skoro to tak boli? Ale czym byłby świat bez miłości, i jakie byłoby życie bez rozpaczy i bezgranicznej tęsknoty? Z pewnością lepsze, ale puste. Kocham Was, Ciebie Mamuś, i ciebie Bostonku... śpijcie spokojnie i opiekujcie się sobą nawzajem.

Mamuś, masz tam doborowe towarzystwo i Bostonka za przyjaciela. On Cię nie zawiedzie...Kocham Was, śpijcie spokojnie, smutno mi za Wami....

Wygląda na to, że i Mira do Was dołączyła, to raczej pewne... Smutny ten korowód pożegnań i łez...Mamuś, Mira, to cudowna osoba, polubisz ja. Kocham Was, śpijcie spokojnie...