I znowu zimno, a zimnem smutek i pustka niewyobrażalna...Kiedy śpię, mam inne życie pełne Twoich słów, spotkań, rozmów, często wracam do pracy i to życie jest o niebo lepsze od tego w rzeczywistości i nie chcę wstawać...Ciekawe, że we śnie nie marznę...Kocham Was, śpijcie spokojnie....

Nie ma to jak sobota, niedziela już nie, bo wisi nad nami poniedziałek...Ale ważne, że mam luzik i mogę robić co chcę. Pogoda wiosenna, coraz dłużej jest widno i życie kreta idzie w zapomnienie. Do wiosny coraz bliżej...Już byś biegała na działkę żeby marzyć co zrobisz jak się zacznie sezon. Kupując ją, udało mi się Ciebie wyciągnąć z domu i zarazić grzebaniem w ziemi, co pokochałaś i to stało się Twoim celem życia. A dzięki temu, nauczyłam się odróżniać kamień od sałaty, ha ha... Nauczyłaś mnie tyle wspaniałych rzeczy, dziś to wszystko procentuje, a bieda nauczyła mnie reszty. Brakuje mi Twoich rad, Twoich ramion i całusków, brakuje mi Ciebie i Bostonka... śpijcie spokojnie, moje skarbki...

Pachnie wiosną, żeby tylko nie padało, a otucha obudzi się w sercu sama...Czy ta pustka we mnie to głód? Coraz dłużej jest widno, to najważniejsze i żeby tylko tak smutno nie było... Nauczyłam się śmiać, nikt nie wie co we mnie siedzi...Na pewno jest morze miłości do Was, tęsknota i smutek niewyobrażalny... tak bym chciał być szczęśliwa... śpijcie spokojnie...

Kiedy Cię straciłam, dostałam Bostona, był nagrodą pocieszenia, kimś do kochania i przyjacielem na złe chwile, a teraz kiedy i on odszedł, czuję się okradziona podwójnie. Był mój, kochał mnie, a ja miałam kogoś bliskiego... Ech, bez sensu to wszystko. Śpijcie spokojnie, kocham Was niezmiennie...

Chandra mniejsza, deszczu mniej, cieplej i do wiosny wciąż daleko. Kocham Was, śpijcie spokojnie....

Zdrowiejemy, ciekawe na jak długo, bo wiruski jak huragany, lubią wracać... Ważne, że wiatr mnie nie przewraca i czuję się świetnie, a mała nie płacze na uszko. Gabi ograł nas w wojnę, a gdy przegrał, płakał... hm.. ech te skorpionki. Za oknem deszcz, wylewają strumyki, wilgoć pożera mi kwiaty w ogrodzie, a do wiosny wciąż daleko...chciało by się wypuścić na długi spacer z Bostonkiem, zadzwonić do Ciebie i pogadać jak kiedyś... i wszystkie błagania, to za mało choćby się oczy wypłakało... Czuję się taka pusta i samotna...kocham Was, śpijcie spokojnie...

Na dworze jesień, w kalendarzu zima, a w sercu wiosna... a kiedy będzie lato? Widocznie zimno mam wpisane w kod dna. Samotność i chłód... Chyba każdy człowiek, otoczony ludźmi, kochany... zawsze czuje samotność i pustkę. Nikt nie wie co mam w środku, nauczyłam się uśmiechać, ale marznę.... Jedynie w Twoich ramionach czułam ciepło i tego rudzielca, ziającego rybą... wtedy byłam szczęśliwa i potrzebna... Czy więc to dziwne, że tęsknię za Wami? Kocham Was, spijcie spokojnie moje skarby...

Nie ma to jak remonty, od razu zdrowieję... Ale trzy tygodnie męki wystarczą... Nigdy się nie oduczę... kiedy coś zrobię, mam ochotę zadzwonić do Ciebie i pochwalić się, a Ty mnie zawsze chwaliłaś... Brakuje mi tego dopingu, kto by dziś chciał mnie chwalić? Kocham Cię, Mamuś, i Ciebie mój rudy psiaku, przyjacielu.... brakuje mi Was, spijcie spokojnie...

Wszystko kiedyś musi się skończyć, grypa też, i choć moja wciąż mnie gnębi, zaczynam się stawiać i walczyć z osłabieniem,. Hm, na to najlepsza praca, więc wzięłam się za remont...mały z braku sił, ale ciekawy i choć zrobiłam malutko, jest to wojna wypowiedziana chorobie. Mam nowe ramki na zdjęcia, hm, brak motywacji żeby je zapełnić, ale wiadomo kto w nich będzie. Kocham Was, moje skarby, śpijcie spokojnie....

Kiedy na dworze robi się ładnie, mija chandra i od razu łatwiej żyć... teraz będę uważać żeby nie spotkać gdzieś bliźniaka Bostona, bo znowu się rozpłaczę. Czuję się już lepiej, wraca ochota do pracy i sił więcej... za to mała się rozłożyła, hm, czy zawsze musi być coś nie tak? Stanowczo muszę poprawić sobie humor...
Kocham cię, Mamuś, i Ciebie, Bostonku, śpijcie na chmurnej podusi i dbajcie o siebie nawzajem....