````````````)
````````````((
```````````) )
```````````/( ((
``````````(()))
`````````/( ((♥))
`````````( (♥) ) )
````````( (( ((♥) ))
````````/( ((♥) ))))
````````( (( ( ((♥)))
```````/(( (( ♥) ) ) ))
```````( (( ( ( ((♥)) )
```````((( (( ♥) ) )))
``````````[][]II[][]
```````[[╣✿♥✿╠]]
```````[[╣✿♥✿╠]]
```````[[╣✿♥✿╠]]
```````[[╣✿♥✿╠]]
```````[[╣✿♥✿╠]]
```````[[╣✿♥✿╠]]

Mój ty idealny i piękny - tęskno mi strasznie do Ciebie

Taka mała ....
Po twarzy płynie, tak powoli,
Jak strumyk, mija
każdy dołek na policzku.
To ona pokazuje jak bardzo boli...
Taka mała - niewidoczna czasem.
A tyle zawiera cierpienia.
Jej błysk łączony z atłasem.
Nie zatrzymuje jej, niech płynie...
Do miejsca,... gdzie
kończy się ból i żal....
Na podłodze zostawi swoje imię.
Taka mała - jedna zwykła łza;

Sobotnie światełko pamięci dla Ciebie Aniołku.

Hugusiu(*)

Deszczu krople na oknie
Jak łzy na matczynej twarzy
A ona ciągle nie umie
o syneczku swoim przestać marzyć
Patrzy na deszcz, na ulicę,
na samochody i ludzi
I tak by chciała bardzo
ze snu swojego synusia zbudzić....

ŚWIATEŁKO MOJEJ PAMIĘCI

Syneczku

„Jak ptaki jesienią….”

Jak ptaki jesienią
kiedyś wszyscy odlecimy
do swojej Arkadii -szczęśliwości
i miłości wiecznej krainy .

Wszystko za sobą pozostawimy;
szczęścia krótkie chwile
i smutku długie godziny ,
to co kochamy i co nienawidzimy;

Gdy kiedyś jak ptaki odlecimy
choć nie znamy odlotu godziny..
Wiosną wrócą ptaki znów założą rodziny
my nie powrócimy jak inni nie wrócili…

Zazielenią się wiosną brzozy ,jarzębiny
ludzie będą nadal tworzyć wiersze,rymy.
Teraz najważniejsze jest nadal pytanie;
co po sobie w pamięci ludzi zostawimy ?
Oby pozostała po nas dobra pamięć ….

Gdy jak ptaki jesienią stąd odlecimy…

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

~✿~ HUGUNIU ~✿~TAK BARDZO MI SMUTNO BEZ CIEBIE,
TY DO MNIE NIE PRZYJDZIESZ,TYLKO JA DO CIEBIE......

~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~~✿~

M.JARECZKA PYRSAKA

Jest ta­ki mo­ment, kiedy ból jest tak duży, że nie możesz od­dychać. To jest ta­ki spryt­ny mecha­nizm. Myślę, że przećwiczo­ny wielok­rotnie przez na­turę. Du­sisz się, in­styn­ktow­nie ra­tujesz się i za­pomi­nasz na chwilę o bólu. Boisz się naw­ro­tu bez­dechu i dzięki te­mu możesz przeżyć.