Cały czas żyje Pani
w moim sercu,
wspomnieniu i modlitwie.
Światełko Pani Gabrysiu

Tęsknota za tym co było,
za tym co mogło się zdarzyć.
Tęsknota za Jej uśmiechem,
za gładkością Jej twarzy.
Tęsknota za Jej krokami,
za Jej słowami i głosem.
Tęsknota, ta co nie mija,
choć bywa oswojona.
Światełko Pani Gabrysiu

Jak to jest możliwe,
że tak wielka tęsknota
mieści się w naszych sercach ?
Jak to jest możliwe,
że łzy smutku
płyną nieustannie ?
Jak to jest możliwe,
że nasz świat
zastygł wśród waszych fotografii ?
Jest możliwe, ale niepojęte !
Światełko Pani Gabrysiu

Kiedy odchodzi nagle ktoś bliski
I cząstka Ciebie umiera z Nim...
I pustka wokół i nicość wszystkim,
Struna rozpaczy gdzieś w głębi drży.
Serce przebija Ci ostry sztylet,
Rozpruwa oddech powietrza łyk,
Wspominasz zmarłe, minione chwile,
W gardło się wdziera żałosny krzyk.
Światełko Pani Gabrysiu

Tylko jedna chwila, jedna sekunda,
by wszystko się zmieniło...
Odeszłaś ... tak szybko i bez pożegnania...
Bóg wezwał Cię do siebie,
nikt nie wie dlaczego...
Światełko Pani Gabrysiu

Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą
Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą
Światełko Pani Gabrysiu

Idę do ciebie myślą,
idę pamięcią do Ciebie,
idę do ciebie śpiewem,
może usłyszysz mnie w niebie?.
Niosę ci chryzantemy,
niosę wiązankę róż białych,
niosę, bo je lubiłaś,
kochałaś ich zapach wspaniały.
Światełko Pani Gabrysiu

Światełko pamięci Pani Gabrysiu

Czasem cicho ktoś odchodzi,
I świat ciemny nam się zdaje...
Czasem cicho ktoś odchodzi,
Lecz naprawdę... tu zostaje.
W naszych myślach, w naszych sercach,
W naszych najskrytszych marzeniach.
Tu zostaje, jest wciąż obok,
I wciąż żyje....we wspomnieniach.
Światełko Pani Gabrysiu

I wciąż o Tobie myśleć będę,
i wciąż Twą twarz mam przed oczyma...
Światełko Pani Gabrysiu