To tak trudno wytłumaczyć...
że się kogoś nie zobaczy...
Że już koniec...że nie wróci...
że nikt tego nie odwróci...
Pozostały nam wspomnienia...
smutek w sercu...łza na twarzy...
Której nikt nie zauważy...
Światełko Pani Gabrysiu

A kiedy noc zapadła cicha,
nowa gwiazda zalśniła na niebie,
w niej będą Ciebie widzieli ci,
co Cię znali, co kochali Ciebie.
Światełko Pani Gabrysiu

A czas płynie...
płynie jak wody wielka rzeka,
milionami kropli,
co spłynęły łzą spod oka.
Światełko Pani Gabrysiu

Tak blisko a Ciebie nie ma                                 wszystkie marzenia rozwiał wiatr                                 gdzieś blisko nieba - blisko cieni                                  odszedł wraz z Tobą cały świat.
Światełko Pani Gabrysiu

Cały czas żyje Pani
w moim sercu,
wspomnieniu i modlitwie.
Światełko Pani Gabrysiu

Tęsknota za tym co było,
za tym co mogło się zdarzyć.
Tęsknota za Jej uśmiechem,
za gładkością Jej twarzy.
Tęsknota za Jej krokami,
za Jej słowami i głosem.
Tęsknota, ta co nie mija,
choć bywa oswojona.
Światełko Pani Gabrysiu

Jak to jest możliwe,
że tak wielka tęsknota
mieści się w naszych sercach ?
Jak to jest możliwe,
że łzy smutku
płyną nieustannie ?
Jak to jest możliwe,
że nasz świat
zastygł wśród waszych fotografii ?
Jest możliwe, ale niepojęte !
Światełko Pani Gabrysiu

Kiedy odchodzi nagle ktoś bliski
I cząstka Ciebie umiera z Nim...
I pustka wokół i nicość wszystkim,
Struna rozpaczy gdzieś w głębi drży.
Serce przebija Ci ostry sztylet,
Rozpruwa oddech powietrza łyk,
Wspominasz zmarłe, minione chwile,
W gardło się wdziera żałosny krzyk.
Światełko Pani Gabrysiu

Tylko jedna chwila, jedna sekunda,
by wszystko się zmieniło...
Odeszłaś ... tak szybko i bez pożegnania...
Bóg wezwał Cię do siebie,
nikt nie wie dlaczego...
Światełko Pani Gabrysiu

Wy nie cofniecie życia fal!
Nic skargi nie pomogą
Bezsilne gniewy, próżny żal!
Świat pójdzie swoją drogą
Światełko Pani Gabrysiu