Światełko Pani Gabrysiu

Gdyby tak łzy oddawały
ludziom życie .....
Gdyby tak łzy cofały
czas ......
Gdyby ....
Światełko Pani Gabrysiu

Światełko wiecznej pamięci Pani Gabrysiu

Światełko pamięci Pani Gabrysiu

To co miało sens odeszło razem z Tobą i
zgasło słońce kiedy jeszcze był dzień.
Światełko Pani Gabrysiu

\"Śpieszmy się kochać ludzi
tak szybko odchodzą...\"
bezcenne bicie serca
tak nagle ustaje...
najbardziej nas ranią
najbardziej nas bolą
ostatnim oddechem wydane
słowa pożegnania....
Po Nim zostaje
- nam po nim zostało
wspomnienie przeszłych już dni
a przecież tak nieodległych,
na czarnej tablicy
wypisane imię
i to wszystko
co się z nim kojarzy...

W hołdzie pamięci
na wieczną pamiątkę
miłość uwięziona między dwoma światami
samotna postać na obcej ziemi
wciąż szuka Jego krwawymi oczami...

Może tak szukać
godziny... dni... lata...
bez celu, bez sensu, bez życia...
Ktoś inny tą duszę do siebie przygarnął
z kimś innym ta dusza spowita.
Na całym świecie
w ojczystym kraju
nie znajdzie już Jego imienia...
tylko wśród krzyży i na tej tablicy
już nigdzie indziej Go nie ma...

\"Śpieszmy się kochać ludzi
tak szybko odchodzą\"
i Ci, co odeszli niech w naszej pamięci
i w naszych sercach niech się odrodzą...
Światełko Pani Gabrysiu

GWIAZDY NA NIEBIE , MÓWIĄ ZA CIEBIE... ŻE JESTEŚ ,
ŻE ŻYJESZ... WŚRÓD TYCH KTÓRZY CIĘ ZNALI
I TYCH... KTÓRZY TAK BARDZO KOCHALI...
NIEBO JEST TERAZ TWOIM DOMEM .
ŚWIATEŁKO PANI GABRYSIU

Zawsze gdzieś
czeka na Nas ktoś
Ty czekasz w wieczności
na spotkanie z Nami
Niech pamięć po Tobie
będzie zawsze żywa.
Światełko Pani Gabrysiu

Nie mówcie tym, którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany\", nie mówcie, że „oni już nie cierpią\".
Najlepiej nie mówcie nic.
Czas tych ran nie leczy.
Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę śmiercią nas samych: coś w nas umiera.
Światełko Pani Gabrysiu
Żyjemy, ale nic nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami. (ks. A. Boniecki)