Uczmy się kochać bliskich.
Bo może nie być ich jutro.
Kochajmy wszystkich.
Bo człowiek żyje czasem tak krótko.
Światełko Pani Gabrysiu

Myślę o Tobie, gdy słońce świeci
I kiedy deszczyk z nieba leci
Myślę o Tobie, gdy jestem chora
I kiedy czuję, że to nie pora
Myślę o Tobie, gdy sen nie przychodzi
I gdy modlitwa mnie zawodzi.
KOCHANA NASZA TAK NAM CIEBIE BRAKUJE.
Światełko Pani Gabrysiu

Daj nam wiarę, że to ma sens
I przekonaj, że tak musi być.
Światełko Pani Gabrysiu

Czas nie goi ran, niestety.
Czas uświadamia nam tylko pustkę,
tęsknotę, pytania, niewypowiedziane słowa.
Życie jest pełne niesprawiedliwości,
a Twoja śmierć jest jedną z nich.
Światełko Pani Gabrysiu

Światełko wiecznej pamięci Pani Gabrysiu

Światełko Pani Gabrysiu

Zerknij w przeszłość , spójrz za siebie
Zegar zatrzymaj w pamięci
Zajrzyj głęboko w swe serce
Myślami odszukaj bliźnich
Targany tak wspomnieniami
Odnajdziesz kochany ich wzrok
Jasnym płomieniem zniczy
I jesiennymi kwiatami
Powitasz zamglone lica
Przejrzysz kronikę ich losów
I zanim stronę przerzucisz
I nad pomnikiem w zadumie
Modlitwę podasz im w darze
Pomyślisz: dobrze by było
By na króciutką choć chwilę
Ujrzeć znajome ich twarze
Tęsknota z pamięcią wraca
I żal, że mało się kocha
Jak cofnąć stracone chwile
I podać prawdę…na tacy
I znów pomyślisz nim zaśniesz
Przywołasz Ich pod poduszkę
Zaprosisz w gości na Ziemię…
A Oni tymczasem… w czasie
wiecznym spoczynkiem objęci
Tak patrzą na życie ziemskie
I słyszą…słyszą na pewno
Szeptane „ Cześć Ich pamięci”

Kiedy róża umiera zostają, tylko kolce.
Światełko Pani Gabrysiu

Zbliża się 5 rocznica, a wciąż boli.
Światełko mej pamięci Pani Gabrysiu

Światełko Pani Gabrysiu