Wokół wielka pustka,
wśród bezkresu pól,
Żadnej żywej duszy,
tylko ból.
Nagle świat płomienny,
stracił płomień, zgubił blask,
bo zabrakło Ciebie.
Światełko Pani Gabrysiu

Ci, co odeszli, wciąż żyją w nas.
W naszych sercach i wspomnieniach
Zostaną tam przez cały czas
naszego ludzkiego istnienia.
Światełko Pani Gabrysiu

Jasnowłosa Pani
czar prysł, a wszystko zdawało się być takie niesamowite.
Myślami próbuję ogarnąć sens istnienia
lecz na próżno załamuję ręce i nie chcę już nic,
wszystko minęło.
Światełko Pani Gabrysiu

PAMIĘĆ I WSPOMNIENIA
TO WSZYSTKO CO NAM POZOSTAŁO
PO TYCH , KTÓRZY ODESZLI.
PAMIĘTAJMY O NICH
DOPÓKI SAMI JESZCZE JESTEŚMY.
ŚWIATEŁKO PANI GABRYSIU

Cudowne pomnę oka mgnienie,
Harmonią tknięty wzrok i słuch:
Zjawiłaś się jak przywidzenie,
Czystego piękna lotny duch.

Śród melancholii, śród udręki,
Śród krzątaniny płonnych dni,
Twojego głosu tkliwe dźwięki
I twarz niebiańska mi się śni.

Lecz idą lata, burz porywem
Najsłodszych marzeń płosząc rój.
I zapomniałam dźwięki tkliwe,
I zniknął widok miły twój.
Światełko Pani Gabrysiu

Jak to jest możliwe,
że tak wielka tęsknota
mieści się w naszych sercach ?
Jak to jest możliwe,
że łzy smutku
płyną nieustannie ?
Jak to jest możliwe,
że nasz świat zastygł
wśród waszych fotografii ?
Jest możliwe, ale niepojęte !
Światełko Pani Gabrysiu

Gdy odejdę nie myśl o mnie z żalem, nie rozpaczaj...
Los człowieka, lot ćmy nad świecą.
Myśl, że wyszłam z domu na dłużej,
myśl cokolwiek lub myśl byle co,
uśmiechnięta w słoneczny poranek
wstaw gałązkę dzikiej róży w dzbanek na stoliku-
tak myśl o mnie.
Światełko Pani Gabrysiu

Światełko Pani Gabrysiu

Światełko wiecznej pamięci Pani Gabrysiu

Światełko pamięci Pani Gabrysiu