Smutek w oczach
nikt łez nie osuszy,
deszcz żalu spływa po duszy.

Ile łez po twarzy spłynie
zanim dotrzemy tam gdzie Wy,
ile jeszcze trzeba czekać
zanim śmierć odwiedzi nas.
Ile jeszce spadnie gwiazd
zanim odejdziemy stąd,
ile jeszcze trzeba w życiu znieść
zanim się obrócimy w proch.

Prowadź Ich Boże ponad obłoki
prowadź prosto do nieba,
prowadź do Twego królestwa
tylko tam będą szczęśliwi.
Prowadź Ich tam
gdzie każdy się śmieje,
gdzie nikt nie gardzi
i smutek nie istnieje.
Prowadź Ich Boże
gdzie Miłośc jest żywa,
niech spotkają swoich przyjaciół i bliskich
bo tutaj Ich ciągle ubywa.

♥✿✿♥
Bliska W. Kwiatkowskiego,Urszuli
Urbaniak i Ludomira Włodarskiego.
⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱

``````````•:::::•
```¸,.•´¨`•.( -.- ).•´¨`•.,¸
```¨`•-•♥--( “)(“ )-•♥ •´
___$$$___$$$___ JAŚNIUTKIE
__$$$¦$$_$$$$$__ ŚWIATEŁKO
__$$$$$$$$$$$_ PAMIĘCI.
____$$$$$$$__ Z CICHYM SZEPTEM
______$$$__ MODLITWY
_______$_

...)..
..((
...)..
..[_].
(___)...DLA CIEBIE ANIOŁECZKU...

⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱ ⊰♥⊱
Kimże jestem bez Ciebie.Wciąż pytam siebie bez skutku
Bez Ciebie jestem jedynie,małą kropelką smutku...

Zostawcie choć ziarenko piasku
Nie pustynię, jedną porzeczkę- nie cały krzak
Nie chcę całego słońca, lecz promyk o brzasku
Nie potrzeba mi tysiąca róż, ale mały mak.

Będę dla jak grab, zbędny jest cały las
Będę jak woda,powietrze,jak wiatr
Chciałbym Wam dać cały świat ,zatrzymać szczęśliwy czas-
By melodią serce znów grało.

Mam nadzieje,że teraz jesteście jak dwa łabędzie
Jak ziemia i niebo razem tam, na horyzoncie
Lecz nikt nie wie czy jesteście ze sobą wszędzie
Czy rozstajecie się ,gdy zachodzi słońce?

Każdy chce wierzyć w życie piękne
Zapomnieć o problemach poczuć radości smak
Unieść się nad ziemią zatopić w chmurach
Nie pozwolić śmierci zabrać kochanego człowieka...
Tak nagle ,pstryk... i już Was nie ma!

Gdzie jesteś, powiedz!
Szukam Cię wśród gwiazd
Cisza miesza się z tęsknotą
Ubolewa strach...nie ma nas...

Zmęczone oczy,skleja kolejna łza
Radio cicho gra,śpi w około świat
Księżyc szepcze mi do ucha
Nie ma już Was...

Słowa bliskich osób krążą po mej głowie
Wszyscy mówią wciąż to samo
Zapomnij, zrozum...nie będziecie już razem...

Dlaczego Boże, że tak zapytam ?
Dlaczego wciąż Go szukam
Pośród szarych ulic
Wpatruję się w ławkę przy parku
Na której siedzieliśmy razem?

Powinnam o Nim zapomnieć
Wymazać z pamięci Jego twarz
Zabić miłość w sobie
Nie tęsknić – w końcu już czas.

Ale dlaczego Bóg nam to zrobił?
Dlaczego potraktował nas tak
Powinien zabrać miłość nas dwojga
Doszczętnie zniszczyć nie zostawiając nic.



Więc dlaczego Boże, że tak zapytam
Zostawiłeś ją tylko nam?

Gdy stawiałeś pierwsze kroki, nikt nie osądzał ich dokładności.
Zapisałeś kilka liter i wszyscy rozczulali się nad ich zgrabnością.
Miałeś prawo być dumny. Każdy ptak, który rozkłada skrzydła
w nowym kierunku robi to z nadzieją lotu. Gdy spada,
ma w sobie siłę, aby wszystko powtórzyć.