________<♥>__

_<♥> EWELINKO _<♥>

________<♥>__

Słyszę płacz głośny, czyjeś szlochanie,
podchodzę bliżej i widzę ostatnie pożegnanie.
Niebo okryło się chmurą w żałobie,
ja stoję przy pustym jeszcze grobie.
Tylko dzwon słychać,
ten dzwon, który prowadzi w drodze ostatniej
do ciemnej mogiły i do ziemi bratniej.
Deszcz zaczął padać, jakby świat opłakiwał
los nieboszczyka-rozłożę parasol-
z kaplicy płynie żałobna muzyka.
A może to sen? Może to tylko zwykły sen?
Uszczypnę się, boli!
Jednak naprawdę ktoś utknął w niedoli.
O! już widzę orszak żałobny zwłoki wyprowadza,
na przodzie rodzina, płacząc wniebogłosy
swoją rozpacz zdradza.
Już trumna wyłania się z murów kaplicy,
ja oczom nie wierzę,
w głowie mam straszne bicie dzwonnicy.
O Boże, to dziecko! Po trumnie poznaje,
oczy moje łzą zaszły, serce mi się kraje.
Jakie to nieszczęście, jaka straszna trwoga,
swe dziecko kochane oddać w ręce Boga.
Na zawsze stracić syna, lub córkę kochaną,
na zawsze stracić nadzieję przez lata budowaną.
Gardło żal mi przycisnął, jednak nie wytrzymałem,
ukryłem w dłoniach powieki i głośno zapłakałem.
Trumna w gotowości nad mogiłą ciąży,
by za krótką chwilę w nicość się pogrążyć.
Jeszcze ksiądz do Nieba modły swe zanosi,
teraz się pochyla, garść ziemi podnosi
i na drewno sypie......
Zaczyna opadać, schodzi, gdzie jej meta,
lecz z tłumu wybiega dość młoda kobieta
i nad grobem pada skubiąc włosy z głowy,
władzę nad nią sprawuje smutek betonowy.
Mąż odciąga ją, coś szepcze do ucha,
ona jest w amoku, wcale go nie słucha!
Jednak po chwili cofa się i klęka.....
Grabarze łopaty już dzierżą w swych rękach.
Potem krzyż wbijają, każdy wieniec składa,
teraz kondolencje od księdza, sąsiada.

Nagle się ocknąłem z mego zamyślenia,
cisza w uszach szumi, mrokiem zaszła ziemia.
Nigdzie już nie widzę śladu żywej duszy,
tylko podmuch wiatru liśćmi drzew poruszył.
Na chwilę przystanę, bo widzę gołębia,
wyfrunął z cmentarza, w ciemność się zagłębia.
Pewnie dusza mała wędruje do Pana,
by za chwile przed nim upaść na kolana.
Na zawsze w pamięci mojej pozostanie
dzień, w którym los dziecka nawet nie ocalił.

Krystian Kucia

DOBRANOC...RENIULEK
M.JARECZKA PYRSAKA

CZASEM ODCHODZĄ NASZE ANIOŁY
I NAGLE W MIEJSCU STAJE CZAS,
A Z NIMI CZĄSTKA NAS ODCHODZI,
WIELKI SMUTEK MARSZCZY TWARZ...
Sobotnie światełko pamięci Aniołku.

ڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─

W tamtym momencie coś we mnie pekło,ból,cierpienie i te łzy,które wokół mnie stworzyły kałużę.Była ogromna a ja nie mogłam z niej wyjść. Jedynym problemem było to, że nikt nie mógł mi na to odpowiedzieć. Dlaczego tak się stało?"Gdzie są te czasy, gdzie marzenia się spełniały? Gdybym mogła cofnęłabym czas, lecz wiem, że się nie da.
Gdybym mogła,oj gdybym mogła......
Po chwili przestałam czuć ból, smutek, a kałuża z łez nagle wyschła. Momentalnie oświeciło mnie słońce, światło Boga. A za nim stałeś Ty synku "Czy to jakiś cud? Cud wiary i nadziei?" Podałeś mi rękę i rzekłeś: "Nie, to nie cud. To miejsce, gdzie dusza została zbawiona. Kiedyś bedziesz już ze mną.".

ڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─ ─═ڿڰۣڿ☻ڿڰۣڿ═─
.....EWELINKO....

Życie nie ma szans na zatrzymanie.
Ciągle toczy się dalej.Nadziejo, ach nadziejo
Powitaj ją.
Śmiało.
Niech to ona da Ci szczęście
Pomysł na sensowność życia.To Nadzieja...
Nadzieja...

Podnosi i nic nie odbiera.

MAMA JARECZKA PYRSAKA

☾︾☽♦☾︾☽♦☾
Córka śp.Stefana Góral
synowa śp.Władysława
Kwiatkowskiego i bliska
Urszuli Urbaniak
☾︾☽♦☾︾☽♦☾
♥✿✿♥

``````(
`````))
`````( (
````)❤
````/( ((
```(( ( )))
``/( (( ) ) )
``( ( ( ) )) )
`( (( (( )) ))
`/( (( ( ) )))) )
`( (( ( (( ( ))) )
/(( (( ❤ ) ) ) )) )
(( ( ((( ) ) ) ) ))
/( (( ( )) ) )) ) ))
( (( ( ( (( ( )) ) )
((( ((( ❤ ) ) )) ))
`▄▄╩╩╩╩▄▄``
╠█▒☾✦☽▒█╣
╠█▒☽✦☾▒█╣
╠█▒☾✦☽▒█╣
╠█▒☽✦☾▒█╣
╠█▒☾✦☽▒█╣
╠█▒☽✦☾▒█╣
╠█▒☾✦☽▒█╣
╠█▒☽✦☾▒█╣

☾︾☽♦☾︾☽♦☾ ︾ ☽♦☾︾☽♦☾︾☽
___ ŚWIATEŁKO Z MODLITWĄ___
☾︾☽♦☾︾☽♦☾ ︾ ☽♦☾︾☽♦☾︾☽

Na dobranoc zapalamy jaśniutkie światełko .

♥─═◊═──═◊═──═◊═──◊═─♥

<***>EWELINKO<***>

♥─═◊═──═◊═──═◊═──◊═─♥

Chociaż odszedłeś ode mnie,
chociaż serce mii pęka z rozpaczy,
wszak znaczyłes dla mnie tak wiele
Wspominam lata spędzone z Tobą razem,
płaczę, jeśli łzy pod powiekę się cisną,
daję emocjom swym upust, niech płyną
jak najdalej ode mnie, niech prysną.

A gdy spokój obejmie mą duszę
i (choć z trudem) ze stratą się zgadzam,
pomyślę, że istnieje takie miejsce,
gdzie Ty czekasz, na końcu Twej drogi.

Zatem nie dręczę się, winy nie szukam,
bo nie znajdę jej w sobie na siłę.
Przetrwam smutek, ustąpi. Zostaną
najpiękniejsze wspomnienia z Tobą kochanie moje.

♥─═◊═──═◊═──═◊═──◊═─♥
Słowa potrafią wiele udźwignąć,
by innych wspomóc, albo przekonać,
ale i one czasem nie mogą,
wszystkiego unieść na swych ramionach.

Muszą się wspierać gestem,dotykiem,
spojrzeniem, które zagląda w duszę,
bo tylko ono potrafi dostrzec,
siłę odbitych na twarzy wzruszeń.

Lecz czasem słowa czują się zbędne,
i stają w gardle nie robiąc kroku,
pragną przepuścić przed sobą ciszę,
by wygładziła swą dłonią spokój.

Słowa - to one życie tworzą,
są naszym bólem
lub przepiękną zorzą
to z nich budujemy siłę naszych marzeń
to one dają sercu niezapomnianych wrażeń...!
♥◕◕════❀♥❀═════◕◕♥
PRZEPRASZAM ZA MOJĄ NIEOBECNOŚĆ......I DZIEKUJE BARDZO ZA PAMIĘĆ O MOIM JARUNIU......
MARIO POZDRAWIAM CIEPLUTKO.....MAMA JARECZKA PYRSAKA
TAK TO JEST Z TYM ZDROWIEM....
TRZYMAJ SIE I NIE DAJ SIE CHOROBIE

NADZIEJA
zawiera w sobie światło
mocniejsze od ciemności,
jakie panują w naszych sercach
`
``````````````J. P. II

`^^^^^^^^^^^^^^^^^^`
`NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKO`
````❤```PAMIĘCI```❤````
`^^^^^^^^^^^^^^^^^^`

Siostra śp. Marcina Malara