„Jak nie kochać jesieni, smutnej, zatroskanej,
Pełnej tęsknoty za tym, co już nie powróci.
Chryzantemy pobieli, dla tych, których nie ma.
Szronem łąki maluje, ukoi, zasmuci.

Jak nie kochać jesieni, siostry listopada,
Tego, co królowanie blaskiem świec rozpocznie.
I w swoim majestacie uczy nas pokory.
Bez słowa na cmentarze wzywa nas corocznie.”



Już niedługo…
z białą chryzantemą i zniczem znów schylimy w pokorze głowy…
Pamiętam…

Światełko pamięci na dzisiaj Ewelinko

(*) Wieczne, najjaśniejsze światełka pamięci (*)

(*)(*)(*)(*)

tata śp Krzysztofa Jarczyk

EWELINKO...Bogu spodobała się Twoja dusza,
Ulubieńcy Bogów umierają młodo.
A póżniej żyją w Ich towarzystwie wiecznie.
Kocham Cię za to,że byłaś w moim życiu.
Zawsze w mojej pamięci.
Nie mówię Ci ...ŻEGNAJ...
Lecz....DO ZOBACZENIA.....
**************************************************************
RENIA M.JARECZKA PYRSAKA

Ciemność mnie ogarnęła,
ponieważ oczy szczelnie zamknęłam,
lecz strachu wewnątrz nie czuję,
w świadomość snu ulatuję...
Mgła o kolorze srebrzysto-białym,
topi me myśli w oceanie małym,
a ciało moje dryfuje bezwładnie
i nie boję się, że wyląduje na dnie...
Ciało nagle unosi się w górę,
a mgła wilgocią zrasza mą skórę.
Coś ciągnie mnie na wyżyny marzeń
i coś w świadomości zakazuje wrażeń...
Stopy w puszystych obłokach utkwione,
w bezruchu-jakby sznurem splecione,
czekają, bo umysł mój na coś czeka
i myśli każą ruchu zaniechać...
Ty z mgły srebrzystej powstałeś
i zmysłom moim się ukazałeś,
a gdy ustami Ciebie dotknęłam,
mara senna natychmiast zniknęła...
Do uszu moich teraz dźwięk się dobija
i wszystkie sny brzmieniem zabija,
a ja zmuszona raj swój porzucić,
do tęsknoty i bólu muszę powrócić...
************************************************

JARUNIU...Bogu spodobała się Twoja dusza,
Ulubieńcy Bogów umierają młodo.
A póżniej żyją w Ich towarzystwie wiecznie.
Kocham Cię za to,że byłeś w moim życiu.
Zawsze w mojej pamięci.
Nie mówię Ci ...ŻEGNAJ...
Lecz....DO ZOBACZENIA.....
**************************************************************
RENIA M.JARECZKA PYRSAKA

Doskonałą muzyką i ciszą
dusze bliskich się w niebie kołyszą.
Najpiękniejszym blaskiem witają
lśnią jednako czy w grudniu czy w maju.
Nie… nie nudzą się przecież tam wcale
mają święta niebieskie i bale
i nad nami pieczę sprawują
nasze smutki tęsknotę czują.
Nasi bliscy z wiatrem fruwają
w rosie rannej i we mgle chadzają
potem w gwiazd migotaniu wieczorem
zarażają nas dobrym humorem.
Nieraz jednak na łzy pozwalają
i w tych łzach też są z nami i łkają
nasi bliscy ukryci gdzieś blisko…
A powietrze wciąż drży ich krokami
ich istnieniem miłością słowami
nasi bliscy ciągle realni
choć dla oczu mało widzialni.
Nasze dzieci,bliska rodzina
i tamta dziewczyna
tamten chłopiec i małe dzieciątko
tak już było na samym początku.
Że zdarzało się iść wciąż za wcześnie
że zdarzało się iść wciąż nie w porę
rankiem w słońcu w noc czy wieczorem.
Dla nas którzy w tęsknocie za wcześnie
dla nas którzy zostali….. boleśnie !!!

[*] SPOCZYWAJ W POKOJU [*]

PAMIĘTAMY EWELINKO*