Poniedziałkowe światełko mej pamieci

^^*^^^*^^^^*♥♥^^*^^^*^^*^^
„...Kap... i spadła. Rozbiła się o rzeczywistość.
Była zbyt słaba, nieziemsko delikatna.
Przeraziła ją wymarzonych perspektyw mglistość.
Ona jest przecież dziecinnie jedwabna i księżycowa...”

Tumidajewicz

W tym szczególnym dniu
((*)) Światełka Mojej Pamięci ((*))

JAN PAWEŁ II DZIŚ ZOSTAŁ ŚWIĘTYM
... __...--~~~-. _ _.-~~~--...__
...//__.. 27. 4. .._ _.-~~--...__ \\\\
.//__..--~~~- ._ !_...-2014...._ \\\\
// __....---~~._\\ ! /-~~````~-..\\\\
\\▒░▒░▒░▒░▒░(|)░▒░▒░▒░▒/

Człowiek jest wielki nie przez to co posiada, lecz przez to, kim jest. , nie przez to, co ma , lecz przez to, czym dzieli się z innymi .... / Jan Paweł II

Swiatełko w Niedzielę Miłosierdzia Bożego.

Bliskość, która przywraca ci kształt.
On odszedł.
Kiedy odchodzi człowiek, bliskość ulatuje jak ptak,
w nurcie serca zostaje wyrwa,
w którą się wdziera tęsknota.

Tęsknota - głód bliskości
Odkupienie - fragm. Jan Paweł II.

„W niezawinionym cierpieniu kryje się tajemnica,
a człowiekowi pozostaje zawierzenie Temu,
który życie wyprowadził z nieistnienia. „

Pamiętam…
Zapalam niedzielne światełko i zostawiam cichy szept modlitwy.

Jaśniutkie światełko pamięci((*))((*))((*))((*))

....Jestem samotna.Nie brakuje ludzi dookoła,ale samotność to dziwnie dławiące uczucie nieprzynależenia,wyobcowania i odrzucenia.To poczucie przerażliwego smutku,który czai się na dnie serca i czasem rozlewa się po całym ciele jaik choroba.
Nawet jeżeli masz srece bardzo niewielkie,może w sobie pomieścić przeogromny smutek.Samotność jest wielka jak dzień.Bo gdy wszystkie Twoje tkliwe struny są zamnknięte w jednej melodii,jesteś jak natchnion y instrument w orkiestrze.A kiedy nagle orkiestra odchodzi zapada cisza i żadne twoje dzwięki nie mogą się do niej dostroić.
Niektórzy ludzie rodzą się samotni.To nieuleczalna choroba,która pustoszy ich wnętrza,więc przez całe życie próbują tę pustkę czymś wypełnić-nauką,pracą,miłością,sztukąsięgają coraz wyżej,idą coraz dalej,żeby zagłuszyć czymś ciszę trwającą w środku...i w końcu gdy staną zmęczeni,dopada ich samotność,która nie jest niczym więcej jak przerażliwym bólem duszy.To krzyk,którego nikt nie usłyszy,jak tonięcie pośrodku oceanu,jak doświadczanie raz po raz czegoś nieodwracalnego,tyragicznego,ostatecznego,czegoś,co nie może istnieć w świecie,bo musi zamieszkać w człowieku i trawić go jak powracająca gorączka.
PO TWOJEJ ŚMIERCI CÓRECZKO JESTEM SAMOTNA I Z WIELKIIM BÓLEM....

˜”*°•ڰۣڿ♥ڰۣڿ•°*”˜
       
░✿ڿڰۣ—  Dla Ciebie —ڿڰۣ✿░
         ANIOŁECZKUEWELINKO
˜”*°•ڰۣڿ♥ڰۣڿ•°*”