Ewelina Idec (1982–2008) – Nekrolog | FUNER ®

anonim

14 lat temu

(((((<<***>>)))))

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

anonim

14 lat temu

(((((<<***>>)))))

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

anonim

14 lat temu

(((((<<***>>)))))

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

anonim

14 lat temu

(((((<<***>>)))))

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Twoja mamusia

14 lat temu

Córeczko tylko nadzieja na spotkanie z Tobą daje siły by dalej żyć. Kocham Cię moja córeńko Do zobaczenia.

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

milosz piwowar

14 lat temu

Młodość, zdrowie, uroda przy ogromnym mieniu,
Wszystko, czym człowiek szczęśliwym się mieni,
Utraciłasi, o Szczęsny, w jednym okamgnieniu,
Boś dary nieba nie tak, jak przystało, ceni.
Chciałem kwiat na grobowiec rzucić Twemu cieniu,
Ale kwiat nagle znikną i w łzę się przemienił

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

Zabezpieczenie AntySPAM w trosce o jakość treści:
Proszę podać wynik:* 2 dodać 1 dodać 1 =

milosz piwowar

14 lat temu

KOCHAM CIE ciociu i bardzo bardzo tensknie za tobom i czekam az wrucisz

Zgłoś nadużycie

Zgłoś nadużycie:

MAMA PAWŁA SZ

14 lat temu

Jesteś jak oddech ziemi,
Zroszonej rannym deszczem.
Jesteś jednym promieniem
słońca, Który świeci mi jeszcze.
Jesteś jak słowik, który
co dzień do mnie przylatuje.
Jesteś! byłeś i będziesz
I za to ci dziękuję.

Jesteś tam, gdzie nas wciąż jeszcze nie ma.
Twego życia – tu został poemat...
W nas wyryte Twoje jest spojrzenie,
gesty, czyny oraz głosu brzmienie.

Nie ten pierwszy ból jest największy,
lecz ten drugi i trzeci
i każdy następny dzień
który trzeba przeżyć
bo z każdym dniem ból narasta
to nie prawda że czas leczy rany
tej rany nie można uleczyć
przykrywamy ją tylko opatrunkiem
by nie widział jej nikt.
A czy można żyć z dziurą w sercu ?
Spyta ktoś,
można,my matki żyjemy.

JAŚNIUTKIE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
W NAJPIĘKNIEJSZYCH KOLORACH JESIENI