Nie sposób oswoić się ze śmiercią,to jak droga w dół po znanych, lecz pogrążonych w mroku schodach. Chodziłeś nimi milion razy i wiesz, ile stopni jeszcze przed tobą, ale gdy chcesz stanąć na następnym, okazuje się, że go nie ma. Potykasz się i nie możesz w to uwierzyć. I od tej pory będziesz się tam potykał często, ponieważ ten brakujący stopień stał się cząstką ciebie.

(*)(*)(*)

Ewciu***

Śpij Kochany Aniołeczku, śnij Dziecinko[*]

Serdecznie dziękuję za pamięć o mojej Córeczce

Światełko z
modlitwą za Twoją dusze
niech pali się tak jasno
EWUNIU

II.....
II.........)
II........((
II........( (
II........)) )
II.......( (,,)
II......((,,) )
II......(((,)) )
II……....|../
II......[[[^]]]
II......[[[^]]]
II......[[[^]]]
II......[[[^]]]
II.....[[[[^]]]]

MOJĄ PAMIĘĆ I MODLITWĘ OFIARUJĘ DLA CIEBIE

BYŁEŚ RADOŚCIA,
PROMIENIEM SŁOŃCA,
BYŁEŚ MIŁOŚCIĄ,
DOTYKIEM SERCA,
JESTEŚ MILCZENIEM,
CISZĄ O ZMROKU,
JESTEŚ WSPOMNIENIEM
I PERŁĄ W OKU...
[*][*][*]....

mogę powiedzieć o śmierci tak: nie wiem, czym ona jest, ale wiem, co powoduje. Ona zabiera. Po prostu, a może wcale nie po prostu, ale nieraz w dość skandaliczny sposób, zabiera. Tym, którzy tu zostają zadaje najpierw ból, a potem przeistacza się w tęsknotę. Jeśli się kogoś kocha, a rodzic kocha swoje dzieci, to wszystko jedno, czy jest to stan mniej lub bardziej uświadomiony – śmierć powoduje tęsknotę. Odtąd tęskni się zupełnie inaczej niż dotychczas. Tęskni się za kimś, kto wcześniej stawał w drzwiach wracając do domu… I już więcej w tych samych drzwiach tak go nie spotkam. Nawet teraz, po wielu latach, spoglądam z mojego pokoju na te właśnie wejściowe drzwi i wiem, że… kiedyś było inaczej. Ona – śmierć, zmieniła dużo, wiele, a może nawet w pewien sposób wszystko…

Ewuniu ta wlasnie smierc zabrala Ciebie i pozostawila bol i smutek.(*)

zostawiam swoją pamięć w postaci zapalonego światełka , niech płonie przez wieki , tak jak i moja pamięć ..

(***) ..

Siostrzeniec Ś.P Marii Godlewskiej

Pamiętamy o Tobie, pamiętamy codziennie.