Tak bezsensownie śmierć Cię zabrała,
Czy bardziej niż życie Cię ukochała?
Nikogo nie obchodzi, że Twe martwe ciało
kiedyś duszę miało, że kiedyś kochało...
Dziś Twa mogiła dawno zamknięta,
a o Twym istnieniu wielu pamięta.
My nie zapomnimy bo stałeś się
naszymi łzami, ze wspomnieniami...

Zapalam światełko pamięci na ten dzisiejszy smutny dzień
(*)(*)(*)(*)(*).

[*]
Jak trudno bez CIEBIE żyć
wciąż w smutku na CIEBIE czekać...
a nocą o TOBIE wciąż śnić...
a w dzień od wszystkich uciekać...
Jak trudno....
Pamiętam [*]

Światełko Pamięci dla Ciebie Ewuniu Aniołeczku
[*] [*] [*] [*]

<<**>> ** <<**>> ** <<**>>

SMUTNE JEST SERCE MATKI, GDY MUSI PODDAĆ SIĘ W WALCE ROZSTANIA...SMUTNE JEST SERCE MATKI, GDY WOŁAĆ ZACZYNA WRÓĆ..
DLACZEGO...???
Dziękuję z całego serca za wirtualne
znicze dla mego Roberta...

<<**>> ** <<**>> ** <<**>>

Dlaczego Panie karzesz samotnością,
gdy jeszcze ciepła jakże wiele w nas?
Na to spotkanie z największą Miłością
prędzej czy później zdąży każde z nas.
Dlaczego dzisiaj właśnie mnie wybrałeś,
gdy jakże wiele pracy czeka na mnie tu.
Co bliskim powiem- Panie- zapomniałeś?
Nie pora iść mi do wiecznego snu.
Jeszcze ostatnich parę serca drgnień o Boże,
nie chcę pożegnać się niemym milczeniem.
Może nie będę dla nich może, może....
może nie będę dla nich smutkiem i cierpieniem.
Widać przeminął sen o ziemskim bycie
jeszcze najdroższą z bliskich sobie, wspomnę.
Jeżeli tak się kończy i zaczyna życie,
jeśli taka Twa wola Panie, to idę już, idę !....
Boże dlaczego odebrałeś nam
radość tego świata?

Śpij Aniołku(*)

"Już nic nie będzie takie samo...
Choć uśmiech może kiedyś wróci.
Już nic nie będzie takie samo...
Bo moja dusza się nie rozsmuci.
Pamietam <*><*><*>
Dziękuję za śiwatełka dla Marka

((**))((**))((**))((**))((**))((**))

TWÓJ ŚWIAT,JEST TAK BARDZO DALEKI...NIECH CIEBIE ANIOŁKU,BÓG SWOJĄ MIŁOŚCIĄ OTOCZY NA WIEKI..

((**))((**))((**))((**))((**))((**))

Aniołku
Bez CIEBIE świat
ma inne barwy....
[*]
Światełko pamieci

Dziękuję za zapalone światełka
u mojego męża i pamieć

...Samotna kobieta znicz zapala , na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat....

Pamiętam i dziękuję za pamięć
i światełka zapalone dla mojego
Kochanego Braciszka.