(*)(*)
pamiętam....

Kwiat Nadziei...
Słów nie ma by cierpienie wyrazić
Ulotne są i nietrwałe
Cierpienie w kryształowym mieści się
Wazonie duszy
Ostre kamienie, wnętrze jego wypełniają
Przemieszczają się w dziwnym milczeniu
Ból ciągle zadając nowy
Jakby ból ust nie miał
By go krzykiem ku niebu ponieść
Jedynie ludzkie oczy, te zwierciadła duszy
Łzami go wyrażają ...
A gdy łez jest więcej niż słów na świecie
W kryształowy wazon duszy spadają
Ból koją, zapomnienia nie dają ...
Jedynie modlitwą można uświęcić
Cierpienie ludzkie, ogromne, dławiące
We własne dłonie
Wziąć delikatnie kryształowy wazon duszy
I oddać go
Dłoniom Miłosiernego Boga
Pomiędzy kamienie ludzkiego cierpienia
Włoży On pączek kwiatu Miłości
I choć z bólu, słów Jego może ...
Nie usłyszymy
To kwiat ten, pokarm zaczerpnie
Z łez naszych i słów modlitwy
I rozkwitnie, rozsiewając zapach Nadziei.
♥ ♥ ♥ ¸¸.•*´¯`✿
♥ •*´¯`✿

Nienasycenie, pragnienie, czekanie
takie jest moje ostatnie kochanie.

Miłość której ciepłe słowa zostały
w odległościach wędrując niemałych.

Tęsknota bez dotyku Twojego nie blednie
rwąc me serce powoli, niezmiennie.

Pamięć momentami przystaje, zawodzi
między teraźniejszością a wspomnieniami brodzi.

Tak w trwaniu mijają tygodnie,
by w końcu przy Tobie odetchnąć spokojnie... ♥ ♥ ♥


Z calego serca dziekuje za swiatelka i pamiec o moim Matim,w czasie mojej choroby.Dziekuje sercem.
Gosia mama Matiego

"Tyle jest możliwości i tyle dróg do Boga, ilu jest ludzi. Bóg ma inną drogę dla każdego". (Edycja Św. Pawła)

Jaśniutkie, niedzielne światełko zapalam i posyłam Ci Aniołku do nieba ((*)).