Odszedłeś stąd od nas... Odszedłeś, lecz dokąd?... Gdzież kończy się droga tak krótka jak myśl?... Czyś bliższy jest glinie, czy może obłokom?... Czy skarbem byt ziemski, czy karą jest żyć?... Odszedłeś stąd od nas tak jakby przedwczoraj... Wciąż brak jest pewności, czy to już ten kres?... Czy może powrócisz pogodny, wesoły, gdy tylko się zbudzisz po długim, złym śnie?... Odszedłeś stąd od nas... Odszedłeś, lecz przecież gdzieś w głębi serc naszych niezmiennie wciąż trwasz... I będziesz wciąż żywy, dopóki na świecie ślad będzie swój znaczyć, kto żywym Cię znał... Odszedłeś stąd od nas... Odszedłeś tak nagle..., a mur ciągle stoi - prywatny mur zła. I każdy z osobna we własne dmie żagle. I wszyscyśmy razem i wciąż każdy sam... I tylko chwilami łączymy się w jedno. I tylko od święta rąk uścisk ma sens. Uczucia jak barwy wciąż bledną i bledną... Zostają wspomnienia, nie zmyje ich deszcz.

… Twoja nagła i nieoczekiwana
śmierć zostawiła wielką pustkę
w tych, którzy Cię kochali
w ich sercach będzie zawsze żywe
Twe wspomnienie ….

… Twoja wola stała się Panie …

Ach, jak mi smutno Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił, W daleki odbiegł świat, I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił Zabrany marzeń kwiat. Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza, Posępny grobu cień; Serce się jeszcze zrywa i rozpacza, Szukając jasnych tchnień. Ale na próżno uciszyć się lęka I próżno przeszłość oskarża rozrzutną... Cięży już nad nim niewidzialna ręka - Ach, jak mi smutno! A.Asnyk Już zawsze smutno bez Ciebie będzie… (*)

…. niech Jego obraz żyje
w pamięci tych, którym
był drogi ….

… trudno jest powiedzieć
żegnaj na zawsze
komuś najbliższemu ….

"odeszłeś tak nagle,
że ani uwierzyć ….
ani się pogodzić …"