"Są ludzie i chwile, których się nie zapomina."

Na zawsze w mojej pamięci ...(*)

... Pozwól nie tęsknić Nam Boże
..... do tego, co być nie może.

[*][*][*]

Śmierć,
to słowo,
które bolesny cios zadaje
kończy się życie
kończy się świat...
tylko pustka
tylko żal w duszy zostaje
a w sercu wieczny ślad.
Teraz drogami Boga Ojca kroczysz
na polanach boskich biegasz
na nasze zło przymykasz oczy
smutno nam, ze Cię z nami nie ma.
My z nadzieją w sercach czekamy,
że kiedyś na pewno się spotkamy...

Tatusiu Ty na pewno wiesz co dziś bym chciała Ci powiedzieć...(*)

TĘSKNOTA, BÓL, CIERPIENIE,
PAMIĘĆ, WSPOMNIENIE..
NIE ZNAJĄ CZASU..
POZOSTAJĄ NA ZAWSZE...

Tak bardzo mi Ciebie brakuje...(*)

"Mówiła, że naprawdę można kochać umarłych
bo właśnie oni są uparcie obecni
nie zasypiają
mają okrągły czas więc się nie spieszą
spokojni ponieważ niczego nie wykończyli
nawet gdyby się paliło nie zrywają się na równe nogi
nie połykają tak jak my przerażonego sensu
nie udają lepszych ani gorszych
nie wydajemy o nich tysiąca sądów
zawsze ci sami jak olcha do końca zielona
znają nawet prywatny adres Pana Boga
nie deklamują miłości
ale pomagają znaleźć zgubione przedmioty
nie starzeją się odmłodzeni przez śmierć
nie straszą pustką pełną erudycji
nie łączą świętości z apetytem
bliżsi niż wtedy kiedy odjeżdżali na chwilę
przechodzą obok z niepostrzeżonym ciałem
ocalili znacznie więcej niż duszę "
(*)(*)(*)

KOCHANY TATUSIU
Bądź...najjaśniejszą gwiazdą w ciemną noc,
Tęczą na tle zachmurzonego nieba...
Bądź pamięcią w sercach swoich bliskich...
Po wszystkie dni ich istnienia...
Bądź dobrym duszkiem który czuwa nad Nimi...
Bądź miłości wspomnieniem i w smutku pocieszeniem..."

PAMIĘTAM O TOBIE DZIADKU.

(*) KOCHAM CIĘ DZIADKU (*)

Rozłąka jest naszym losem,
Spotkanie naszą nadzieją... (*)

Przejrzysta mgiełka nad grobami się snuje
mistyczny nastrój dokoła panuje
obecność czyjąś czujemy w okół
kochanych osób przybyłych z obłoków.

Z odległych do nas przybyli światów
by pobyć z nami wśród zniczy i kwiatów,
by w ciche się nasze słuchać rozmowy,
zatęsknić za życiem straconym tak młodym.

Grobowa cisza panuje dokoła
nikt głośno nie mówi ani nie woła
i nawet dzieci ucichły krzyki,
wpatrzonych w na wietrze tańczące płomyki.

A każdy z ludzi poważny skupiony
w swej księdze życia przewraca strony,
radości i smutki przeżywa na nowo
w tęsknocie za bliską straconą osobą.

I choćby nam lat upłynęło tysiąc,
wydaje się wszystkim jak by to był miesiąc,
w smutku, tęsknocie błądzą wspomnienia,
tak bardzo daleko od śmierci, cierpienia.

Przeszłości cienie wśród mogił się snują
w powrotną drogę w zaświaty szykują,
tysiące światełek im drogę oświeca,
w gorących modlitwach Bogu poleca

Bo oprócz modlitwy im więcej nie trzeba
by mogły stanąć u progu Nieba...

Dziękuję za sen , na który tak bardzo czekałam ...(*)