Ty jesteś w innym, lepszym świecie bez trosk i cierpienia,
my pozostaliśmy tutaj.
Kiedy dopełnimy kresu swojej ziemskiej misji dołączymy do Ciebie...
A do tego czasu Tatusiu wstawiaj się za nami u pana Boga... (*)(*)(*)

My nie umrzemy nigdy (...) Umiera tylko czas. Przeklęty czas (...)
Kiedy kochamy, stajemy się nieśmiertelni i niezniszczalni, jak bicie serca, jak deszcz lub wiatr ...(*)(*)(*)

Uczmy się kochać bliskich.
Bo może nie być ich jutro.
Kochajmy wszystkich.
Bo człowiek żyje czasem tak krótko

Nagle może z twego życia zniknąć.
Bliska sercu ci osoba.
Umrzeć lub wypadku zginąć
Dlatego każda liczy się doba.

Poświęcona tym, których cenimy.
Z którymi spędzamy każdą chwilę
Pięknych chwil jest tak nie wiele.!

Dlatego kochajmy ich póki żyją.
I że są razem z nami.
Bo jak deski ich nakryją.
To zostaniemy bez nich sami

(*)(*)(*)

Tak bardzo mi Ciebie brakuje...[[*]]

Odpoczywaj w pokoju Tatusiu... (*)

"Odszedłeś tak nagle i płomień Twój zgasł
Jasne Twe życie straciło pieśni tchnienie
Okrutny los obudził gorzki smutek w snach
Zadał ciężki ból i w sercu zostawił cierpienie.

Odszedłeś by uśmiech Twój radował duszę nieba
A słońce z ogromną mocą blaskiem świeciło
Twych słów i ciepła tak mocno teraz nam trzeba
Wszystko co piękne zamilkło i tak szybko się skończyło.

Myślą i ze łzami Twą postać wspominam skrycie
I słyszę w oddali głos śpiewem wiatru niesiony
Smutny jest świat gdy odchodzi bliskie sercu życie
Kiedy stoję nad myślami swymi zbolała i zagubiona..." [[*]]

[*] Niedzielne Światełko Pamięci dla Ciebie Kochany Tatuniu [*]

Bliscy nie odchodzą
Są z nami tak długo
Jak długo o NICH pamiętamy
Ci, których kochamy
Nie umierają nigdy
Bo miłość to NIEŚMIERTELNOŚĆ ...(*)

Kochany Tatusiu codziennie pamiętam i modlę się za Ciebie...[[*]]

"Zaduszki"

Jest tylko jeden taki dzień w roku
gdzie przy mogiłach stoimy do zmroku,
w złocie chryzantem, przy blasku zniczy
biegnących godzin nikt z nas nie liczy.

Przejrzysta mgiełka grobami się snuje
mistyczny nastrój dokoła panuje
obecność czyjąś czujemy wokół
kochanych osób przybyłych z obłoków.

Z odległych do nas przybyli światów
by pobyć z nami wśród zniczy i kwiatów,
by w ciche się nasze słuchać rozmowy,
zatęsknić za życiem straconym tak młodym.

Grobowa cisza panuje dokoła
nikt głośno nie mówi ani nie woła
i nawet dzieci ucichły krzyki,
wpatrzonych w na wietrze tańczące płomyki.

A każdy z ludzi poważny skupiony
w swej księdze życia przewraca strony,
radości i smutki przeżywa na nowo
w tęsknocie za bliską straconą osobą.

I choćby nam lat upłynęło tysiąc,
wydaje się wszystkim jak by to był miesiąc,
w smutku, tęsknocie błądzą wspomnienia,
tak bardzo daleko od śmierci, cierpienia.

Przeszłości cienie wśród mogił się snują
w powrotną drogę w zaświaty szykują,
tysiące światełek im drogę oświeca,
w gorących modlitwach Bogu poleca

Bo oprócz modlitwy im więcej nie trzeba
by mogły stanąć u progu Nieba...

(*)(*)(*)