Na ulicy pełnej szarych wspomnień
wszystko wokół szare.
Co się stało z zielenią?
Co się stało ze słońcem?
Zniknęło...
Odeszło razem z Tobą...
Dokąd, gdzie i dlaczego?
---------------- )
----------------) \
---------------/ , (
-------(-------\ ) /
------) \ -- .--`Y´--.
-----/ , ( |`•------•´|
-----\ ) / |`•::...(.´|
- .--`Y´--.•::...) \´|
-|`•-----•´|•::../ , (|
-|`•::....´|•::..\ ) /|
-|`•:::...´|: .--`Y´--.
-|`•::::..´|:|`•-----•´|
-|`•::::..´|:|`•::.....´|-----;;;;
-|`•::::..´|:|`•::.....´|-;;;;;;,;;;
-|`•::::..´|:|`•::... ;;;;;;;,.;;;;;
-|`•::::..´|:|`•:: ;;;;;;;,.;;;;;;;;;
-|`•::::..´|:|`•:: ;;;;;.,;;;;;;;;;;
-|`•::::..´|:|•´¯¯(;;;.;;;;;;;;;;;;;
-|`•::)¯¯`•.(………),•´¯¯(;;;;;;;
-|`•:(………oOOOo.………);;;;
-|.•´¯¯`• oOOOOOo.•´¯¯`•.

Śmierć niczego, co dobre, nie niszczy.

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

Chociaż śmierć zabrała Twoje ciało, to nie mogła zabrać naszej ogromnej miłości do Ciebie Aniołku.
TY żyjesz na zawsze w naszych sercach Dorotko(*)

Na nowy tydzień,na każdy dzień,na każdą godzinę,na każdą chwilę promyczki miłości.

¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ (¸.•`*
`*•..,¸@@•*´¨`*•,@@¸.•*´¨`*•

"Zabrakło Anioła,
już nie ma go z nami,
Jest znów u siebie
Szczęśliwy bez granic"

¸.•´¸.•*´¨)
(¸.•´ (¸.•`*
`*•..,¸@@•*´¨`*•,@@¸.•*´¨`*•

Pamiętamy codziennie i ślemy światełko do nieba dla Ciebie

*````
*`````)
*````(*)
*```((*)))
*```(((*))
*```[___]
*```[___]
*```[___]
*``@@@@

Siostra Śp. K.J.R. Kwietniewskich

"Smutek nikogo nie upośledza.
On zabija. Okalecza. Paraliżuje.
To popiół, z którego powstaje feniks
i chęć ponownych narodzin.
Uczy, że nic nie jest nam dane
na stałe. Udowadnia, że nic
nie wiemy na pewno. Upokarza. Zakrywa. Zaciemnia. Rozjaśnia. Smutek zrobi z ciebie nową osobę, jeśli nie zabije cię w trakcie tworzenia."

Stephanie Ericsson

♥♥♥♥♥
Cień niewyobrażalnego smutku
zawsze będzie padał
na nasze życie,
nic już nie będzie takie
szczęśliwe jak kiedyś.

Tulę Cię moją pamięcią,
(*)Dorotko.

Czuję chłód listopada na plecach
lecz to smutek przeszywa mnie dreszczem
składam słowa w modlitwie nad grobem
wiatr odmówi ją liści szelestem.

Płomyk świecy, światełko dla bliskich
to wystarczy, potrzeba coś więcej?
jeszcze kwiat, żywy symbol pamięci
gorzkie łzy i chusteczka w mej ręce.

Biała brzoza pochyla się nisko
melancholią do snu Was kołysze
płacze ze mną cichutko i rzewnie
szum gałązek, blask ognia i cisza…

Czas milcząco zatrzymał wskazówki
ja wciąż stoję i godzin nie liczę
tylko w głowie się tłoczą wspomnienia
oprócz nich, nic nie widzę, nie słyszę…

W zamyśleniu dzień odszedł aleją
wieczór cieniem zadumy się ściele
mały lampion płonący na grobie
srebrną gwiazdą zaiskrzy na niebie.

Będą błyszczeć, nim noc nie spłowieje
a na ziemi ostatni znicz zgaśnie
w moim sercu będziecie wciąż żywi
póki ono snem wiecznym nie zaśnie.
*****************************
Jak bardzo smutno tu bez Was Kochani....

Największy ból to tęsknota za czymś co już nie wróci .....