Przeznaczenie odebrało Cię zbyt szybko uczuciom rodziny
Ale nigdy nie odbierze Cię naszej pamięci i sercom

Światełko pamięci wraz z modlitwą dla Ciebie Dominiczko

((*))❤❤❤

☀ ▄)(❤️)(▄ ☀☀ ▄)(❤️)(▄ ☀ŚWIATEŁKO I MODLITWĘ ZOSTAWIAMY ☀ ▄)(❤️)(▄ ☀☀ ▄)(❤️)(▄ ☀ ☀ ▄)(❤️)(▄ ☀☀ ▄)(❤️)(▄ ☀

ღ✿ღ___... (°)(❤️❤️)(°)...___ღ✿ღ_ Światełko i modlitwę zostawiamy ღ✿ღ___... (°)(❤️❤️)(°)...___ღ✿ღ_

❤️❤️¸¸.•*´¯`❤️❤️❤️¸¸.•*´¯`❤️❤️
_۩۩۩۩۩۩ __۩۩۩۩۩۩ »(—❤️—)»
۩۩۩۩۩۩۩۩ _۩۩۩۩۩۩۩ »(—❤️—)»
۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩ _»(—❤️—)»
_۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩ __»(—❤️—)»
___۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩۩ __»(—❤️—)»
______۩۩۩۩۩۩ ___»(—❤️—)»
_________۩____»(—❤️—)»
____________»(—❤️—)»
__________»(—❤️—)»
-_______»(—❤️—)»

❤️ ☘️ ❤️

...Zat­rzy­mać się na chwile, na je­den krótki moment i być ZAWSZE obok Ciebie

„Z nadzieją przez ból”

Dziś moje łzy,
jak krople krwi
mej duszy poranionej,
bo bólem mym
i żalem tym
po brzegi przepełnionej.

Każdego dnia
ma rozpacz trwa;
ramiona ciągle puste,
wciąż szukam Cię
i w noc i w dzień
zapełnić pragnę pustkę.

I minął rok,
minęły dwa
i trzeci też już minął…
A smutek mój,
wciąż jeszcze trwa,
wciąż jeszcze nie odpłynął…

I nie ma co
już łudzić się,
że żal mój kiedyś minie;
no, chyba że
gdy spotkam Cię
w Niebiańskiej tej Krainie.

Gdzie nie ma łez,
gdzie cierpień kres
i słońce zawsze świeci...
To właśnie tam,
u Nieba bram -
tam spotkam moje Dzieci…

Jesteś tak daleko ode mnie,
nie widzę Cię, choć pragnę ujrzeć.
Spada mi pierwsza łza potem druga
i trzecia a mą duszę ogarnia pustka
i smutek i zadaje sobie to pytanie
czemu nie ma Ciebie blisko tutaj
moje Maleńkie Kochanie......

W białej, z wiatrem tańczącej,
nieziemskiej pościeli źrenice rozszerzę
czując każdym zmysłem jej miękki puch
I wtedy w kwiaty tańczące, poetów skrzydlatych,
w eden uwierzę
gdy stać będzie przede mną przejrzysty duch
Język zostawię, o włosach zapomnę i ciało pogrzebię
mięsnie, palce i serce które bije
Wszystko zakopię w szmaragdowej kuli- dla Ciebie
bo ja tylko przez Ciebie i dla Ciebie żyję.
I żyć będę zawsze, tutaj czy tam
na szarej, niewdzięcznej kuli, bez miłości praw
lub za jedną ze złotych, piotrowych bram.
Z Gabrielem chcę latać
, niebiańskie Tatry odkrywać
alabastrowe skrzydła na słabe barki włożyć
by Wisłę z góry podziwiać.
Dlaczego wciąż widzę w twych mokrych oczach
swe odbicie,
mamo tutaj mam lepsze życie...