PROMYKI PAMIECI♥

Słomiane tęsknoty w chocholim kokonie
Serce roztrzęsione wraz z duszą zamknęły
Co zrobić mam? - Powiedz, by zmysłów nie stracić
Jak ciebie odnaleźć wśród słoty Jesieni?

Na skraju obłędu, zmagam się z myślami
Chcę w sobie ból stłumić, lecz się nie udaje
Tęsknię wyrywając czas z lejka klepsydry
Rosę gorzkich ziaren rozsypuję w trawie♥

Mój świat runął...
Zostały tylko czarne, bezkształtne ruiny...
Słońce które kiedyś było moje
Przestało dla mnie świecić!
ono zgasło... Awraz z nim moja nadzieja.
Serce niegdyś tak radosne,
Dziś słania się z bólu.
Zmienia w rane.
ONO KRWAWI...!
Już nie bije...
Umarło... ❤
SWIATELKO PAMIECI ANIOLKU❤

`♥ ⋱⋰ ♥ ⋱⋰ ♥ ⋱⋰ ♥ ⋱⋰ ♥ `
SWIATELKA PAMIECI (*)
Nie ma nic gorszego w całym świecie, niż tęsknota za ukochaną osobą. Zwłaszcza wtedy, gdy jest się tego całkowicie świadomym.
`♥ ⋱⋰ ♥ ⋱⋰ ♥ ⋱⋰ ♥ ⋱⋰ ♥ `

Swiatelko pamieci dla Ciebie Skarbeczku, Kocham Cie [*]

JESIENNE PROMYCZKI DO NIEBA.
✿° ◕ ۞ ◕*✿*◕ ۞ ◕ °✿
Liście odchodzą w złotych sukienkach
podarowanych przez jesień
na ostatnią ich drogę.
Jeszcze przez chwilę
ucieszą nas swą urodą
będą tematem
dla malarzy i poetów
dzieci ułożą kolorowe bukiety.
A jesień
kojący szum drzew
zamieni w smutny szelest.
To marsz pożegnalny liści.
Jeszcze słońce je opromieni
i wiatr popieści.
A potem
już tylko
łzy deszczu
rozmyją barwy sukien
i cisza nastanie.
A wiatr
w opustoszałych drzewach
zaszumi "Wieczne odpoczywanie".

...Gdy życie smutnym jest westchnieniem
kiedy marzenia jak źródło wyczerpane
gdy uśmiech boleści jest cieniem
słowo "nadzieja" pustym sloganem
cóż wtedy czynić z oczami jak woda?
Jak leczyć serce krwawiące?
Czy wierzyć jeszcze, czy szepnąć szkoda?
Czy martwym być na słońca promienie?!
NIE WIEM!!!
NIEDZIELNE PROMYCZKI
❤ ❤ ❤ ❤ ❤ ❤

Wciąż pamiętamy wszystko i wszędzie, bo przecież Wy Byliście... Jesteście i Będziecie...wciąż z nami nasze Aniolki.
Niedzielne swiatelka pamieci (*)

Pamięć...

Czas mija, a w nas wszystko pozostaje... I nigdy nie odejdzie...

Jesteście z nami nadal i na zawsze już pozostaniecie..
(*)(*)(*)

I nagle taka cisza,
Już nic...
Nie ma już uczuć...
A szkiełka na mych kolanach...
-fragmenty serca...
-kawałki dusz...
Lawiną spłynęły i wypłynęły...
A mi pozostał ból przerażający...
I mokre nadzieje..
Umarłe łzy..
I wszędobylski smutek...
ڿڰۣڿ ❀ ❤ ❀ ڿڰۣڿ ❀ ❤ ❀ ڿڰۣڿ