Adam Grabowiec
XXVIII (NIE ODWRACAJ GŁOWY)


„Czujesz? Jestem za Tobą. Nie! Nie odwracaj głowy!
Patrzę na Ciebie. Czujesz? Na sobie moje oczy?
Wpadłem tylko na chwilę... na chwilę... dla osłody
i uciekać już muszę, nim mnie burza zaskoczy.

I nie, nie jestem smutny... To nawet... wiesz... nie boli...
Nawet jestem... choć trochę... na to też są sposoby...
A Ty... Ty śpij spokojnie... Nie! Nie odwracaj głowy...”

Zawsze w mej pamięci …DANIELKU

(**)

`•.¸(¯`’•.¸` () ¸.•’´¯)¸.•´
(¯`.•.¸ (¯` █ ´¯)¸.•.´¯)
¯¨˜“ª¤ª“˜¨¨¨¨¨¨˜“ª¤ª“˜¨¨
ŚWIATEŁKO PAMIĘCI NIECH NIGDY NIE GAŚNIE !

*````````````(
*````````````))
*```````````(*(
*```````````)) )
*``````````( (*)))
*`````````(((* ) ) )
*`````````( ((* ) ))
*``````````((* ) ))
*``````````{▒▒▒]``
*````````[▒▒▒▒▒]`.ŚWIATEŁKO
*````````[▒███▒]``PAMIĘCI
*````````[▒███▒]``NIECH ZAWSZE
*````````[▒███▒]`SIĘ TLI
*````````[▒███▒]`.SPOCZYWAJ
*````````[▒▒▒▒▒]``W POKOJU ANIOŁKU ***

Życie to tylko długa chwila
Z cegiełek dni wybudowana
Z ziarenek godzin, z pyłu sekund
I z Twoich spojrzeń i uśmiechów.

Życie to tylko długa chwila
Wspaniały pałac z ziaren piasku
Z zachodów słońca purpurowych
i gwiazd na niebie mrugających.

Życie to tylko długa chwila
Jak delikatny żywot róży
Chwila pożegnań bez powrotów
I czas tęsknoty co się dłuży

Życie to tylko długa chwila
TY byłeś każdej chwili ozdobą
I w każdej z nich dostrzegam Ciebie
tak chciałabym od nowa
każdą minioną chwilę spędzić z Tobą

Życie to taka chwila
Przez Boga mi podarowana
Chciałam by wiecznie trwała
wraz z TOBĄ DZIECKO KOCHANE
Ale ona nie posłuchała
zabrała nam ciebie
i rozpaczą obdarowała.

Miliony światełek
dla CIEBIE
A DLA TWOICH NAJBLIŻSZYCH PROSTO Z SERCA POZDRAWIAM

Promyczek dla Ciebie do samego Nieba, Tam gdzie Jesteś z innymi Aniołami... Twoich bliskich ciepło tulę do serca i wspieram każdego dnia...

Jaśniuteńkie światełko dla Ciebie Aniołku

\"Jak wygląda świat, kiedy życie staje się tęsknotą? Wygląda papierowo, kruszy się w palcach, rozpada. Każdy ruch przygląda się sobie, każda myśl przygląda się sobie, każde uczucie zaczyna się i nie kończy, i w końcu sam przedmiot tęsknoty robi się papierowy i nierzeczywisty. Tylko tęsknienie jest prawdziwe, uzależnia. Być tam, gdzie się nie jest, mieć to, czego się nie posiada, dotykać kogoś, kto nie istnieje. Ten stan ma naturę falującą i sprzeczną w sobie. Jest kwintesencją życia i jest przeciwko życiu. Przenika przez skórę do mięśni i kości, które zaczynają odtąd istnieć boleśnie. Nie boleć. Istnieć boleśnie - to znaczy, że podstawą ich istnienia był ból. Toteż nie ma od takiej tęsknoty ucieczki. Trzeba by było uciec poza własne ciało, a nawet poza siebie.\"
Tak strasznie tęsknimy Danielu...

MIJAJĄ KOLEJNE DNI BEZ WAS
PAMIĘĆ TRWA
ZOSTAWIAMY NASZE ŚWIATEŁKO Z MODLITWĄ