Widzisz, tam daleko na horyzoncie?
To odwieczny symbol życia jest - słońce.
Wielbione przez ludzi od dziejów zarania
ociepla gdy zimno i mroki odgania

Lecz dla mnie słońce nie znaczy nic
traktuje go niczym stary znicz
W mym sercu zaś Słońce nadal gorące
bo w nim jest twoja twarz i twoje imię wyryte łzami na zawsze
♥...♥.[__]..♥
.♥.♥..[__]...♥ ŚWIATEŁKO ♥
..♥....[__] .♥.♥ .PAMIĘCI ♥.♥
......(____)
((_,»*¯**¯*«,_)) ((_,»*¯**¯*«,_))
♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~ ♥ ~♥ ~ ♥ ~ ♥
NIECH ZAWSZE PŁONIE**********
A DOBRY BÓG, NIECH ZA RĘKE CIĘ PROWADZI********

[*][*]

(*)

(*)

Tęsknota otula mnie w ciszy,
łzy kapią z pod powiek,
bez Ciebie tak trudno żyć,
serce wiecznie w żałobie...

Światełko pamięci z modlitwą...
<*><*><*><*><*><*><*>

Zapach ognia wiatr rozsyła.
Smutne łzy w oku przysyła. Stojąc na cmentarzu.
Kobieta siedzi. Przed nagrobkiem zmarłego.
Kto wie, czy to córka,
czy to miejsce pochówku jej ukochanego.
Siedzi samotna z oczami zaszklonymi.
Upamiętniając czasy, wspomnieniami tak pięknymi.
Pośród tłumów, którzy nie baczą na nią.
Idą dalej grobów szukając.
Zapala znicz, na ławkę siada.
Wzrok wpatrzony w grób, łza jej z policzka spada.
Widać, nie umie się pogodzić z losem.
Jak śmierć przyszła i zabrała jej bliskiego jednym ciosem.
Widać, ze swoim zmarłym rozmawia.
Widać kwiaty na nagrobku co chwilę przestawia.
Siedzi samiutka skulona, malutka.
Obok niej siateczki ze zniczami.
Stoi i wypatruje człowieka swymi oczami.
Wie, że już go nigdy tutaj nie zobaczy.
Siedzi na ławeczce pogrążona w rozpaczy.
Gdy wszyscy gonią, jej w miejscu stanął czas.
Każdy kiedyś umrze, każdy z nas.
Pozostanie nadzieja. Być może, gdzieś tam
zobaczymy się znowu za parę lat.

Pamietam (*)