\"Nikt nie umiera na ziemi dopóki żyje w sercach tych, którzy zostają.
Dzieli nas tylko czas.\"
Światełko Panie Czesławie

Światełko wiecznej pamięci Panie Czesławie

Światełko Panie Czesławie

Zerknij w przeszłość , spójrz za siebie
Zegar zatrzymaj w pamięci
Zajrzyj głęboko w swe serce
Myślami odszukaj bliźnich
Targany tak wspomnieniami
Odnajdziesz kochany ich wzrok
Jasnym płomieniem zniczy
I jesiennymi kwiatami
Powitasz zamglone lica
Przejrzysz kronikę ich losów
I zanim stronę przerzucisz
I nad pomnikiem w zadumie
Modlitwę podasz im w darze
Pomyślisz: dobrze by było
By na króciutką choć chwilę
Ujrzeć znajome ich twarze
Tęsknota z pamięcią wraca
I żal, że mało się kocha
Jak cofnąć stracone chwile
I podać prawdę…na tacy
I znów pomyślisz nim zaśniesz
Przywołasz Ich pod poduszkę
Zaprosisz w gości na Ziemię…
A Oni tymczasem… w czasie
wiecznym spoczynkiem objęci
Tak patrzą na życie ziemskie
I słyszą…słyszą na pewno
Szeptane „ Cześć Ich pamięci”
Światełko Panie Czesławie

Takie ciche, ciche święto,
Rozjarzone świeczkami,
Dzień, w którym serce pozdrawia,
Pamięta
Tych, co rozstali się z nami.

Święto rozsnute mgliście
Nad jesiennym, zadumanym światem,
Gdy żywi zmarłym dobrą myśl wyślą,
Zmiotą z grobu zeschłe liście,
Położą kwiatek.
Światełko Panie Czesławie

Światełko Panie Czesławie

.Tęsknota za bliskimi,
tęsknota za zmarłymi...
I nikt nam w tej tęsknocie
pomóc nie może.
Bo zawsze już tak będzie,
że tęsknić będziemy.
Bo jesteśmy na wieki z nimi rozdzieleni...
Światełko Panie Czesławie

Światełko Panie Czesławie

Światełko Panie Czesławie

Nie mówcie tym, którzy stracili ukochanych, że „czas zagoi rany\", nie mówcie, że „oni już nie cierpią\".
Najlepiej nie mówcie nic.
Czas tych ran nie leczy.
Pozostają, bo śmierć ukochanych jest też trochę śmiercią nas samych: coś w nas umiera.
Żyjemy, ale nic nie jest tak, jak było przedtem, już nie jesteśmy tacy sami. (ks. A. Boniecki)
Światełko Panie Czesławie