Swiatelko dla ciebie aniolku.

RIP

"...Dziecko to słońce i radość,
dziecko to największy skarb,
gdy zbyt szybko zgaśnie jego płomień,
nasze serce ogarnia smutek i żal..."
Swiatelko dla Ciebie(*)(*)(*)

RIP

Gdzież się ta moja wena
Poetycka podziała?
Szukam i szukam już tydzień
Gdzie ona się schowała?
Za szafą znalazłam smutki
W szufladzie stare wzruszenia
Dwie zakurzone złości
A weny jak nie ma tak nie ma
W kącie miłości stare
Przykrył spleśniały kurz
A ona się w ziemię zapadła
Nie ma jej kurczę i już!
Gdy przeszukałam wszystko
To przypomniałam sobie
Że chyba kiedyś ją miałam
We własnej swojej głowie
Więc w moim mózg-komputerze
Kliknęłam na linka weny
A on mi uparcie wyświetla
Że nie ma takiej strony
Znalazłam ją w końcu w lodówce
Leżała obok sera
Włożyłam ją tam niechcący
Razem z szynką ,cholera!
Teraz chucham i dmucham
I pogłaskam ją czasem
Żeby nabrała ducha
I pokazała klasę!

Mówimy wciąż sobie, że czas nam ucieka,
I biegnie za szybko jak rwąca gór rzeka.
Heraklit już mówił o rzece płynącej,
Że czas wciąż przemija; to jasne jak słońce.
Niejedna osoba się drapie po głowie,
Na proste pytanie chce znaleźć odpowiedź.
Dlaczego nam czasu bez przerwy brakuje?
Lecz gdy się zamyślić znajdziemy ich górę.
Po pierwsze, na pewno tracimy go dużo,
Wciąż dzięki bezczynnym z ekranem podróżom.
Przeróżne seriale, z tym samym motywem,
Nam kradną godziny podstępnie, złośliwie.
Też inne programy pospołu z pilotem,
Niejeden odwiedzić ma wielką ochotę.
Tak każda sekunda z tańcami na lodzie,
I śpiewem tych znanych w niepamięć odchodzi.
Nie mniejszą w tym rolę odgrywa komputer,
Najczęściej do niego są dzieci przykute,
Dorośli podobnie, zbyt wiele chwil cennych,
Marnują klikając na pusto codziennie.
Tu jeszcze niejedno by można wyliczyć,
Co na nas prostaczków ma wpływ wręcz magiczny.
Lżej miało być przecież, gdyż w bród wynalazków,
A z czasem kłopoty już mamy o brzasku.
Więc warto pomyśleć co można uczynić,
By wartko nie biegły nam cenne godziny.
Używać wszystkiego wszak można z rozumem.
Kto posiadł tę zdolność szanować czas umie.