Jest łatwiej lecieć w kosmos
zdobywać góry, przestworza
piaskami Sahary wędrować
jak zmierzyć głębiny morza

Gdzie ciężar nad nami wody
i ciemność w koło wieczna
przestrzeń dla nas obca
i bardzo niebezpieczna

Nie tylko brak powietrza
stoi nam na drodze
też strach przed nieznajomym
i różne stwory w wodzie

Zamkniętym w batyskafie
wyruszyć chcę w głębiny
gatunki nowe odkryć
ławice ryb, rekiny

Stanąć na dnie morza
odchłani wyrwać tajemnice
przyjrzeć się wielorybom
jak łapią ośmiornice

Na piątym kontynęcie
chcę zwiedzić „Raf” ogrody
mew krzykiem się upajać,
przez modre sunąc wody

Usiąść nad brzegiem morza
by przeżyć zachód słońca
odetchnąć morskim wiatrem
lub plażą iść bez końca

Wśród muszel szukać pereł
murenie zajrzeć w paszczę
kolczastych dotknąć jeży,
popływać pośród płaszczek

Szybować razem z nimi
niby w przestworzach ptaki
zobaczyć „Atlantydę”
i na dnie statków wraki

Może tam skarby znajdę
na dnie się złotem zaświeci
wśród statków i żaglowców
leżących tam od stuleci

Piratów bogactwa zobaczę
o jakich się nie marzy
czuć będę bardzo blisko
dusze poległych marynarzy

Chcę morza świata zwiedzić
do celu iść uparcie
by imię swe zapisać
na z „Różą Wiatrów”-Karcie

JESTES MOJA KOCHANA STALE W MOIM SERCU

Najpiękniejsza bywa chwila,
której nie dostrzegamy,
zamknięta później w niepamięci.
Przychodzi niepostrzeżenie,
jakby przypadkiem,
by znagła ulecieć jak motyl.

Najpiękniejsza..., bo jedyna,
ulotna i wszechogarniająca,
ponad czasem i przestrzenią.

BOGUNIU NAUKOCHANSZA, BYLAS I JESTES STALE W MOIM SERCU I PAMIECI

Zatrzymaj się na chwilę
zostań w liści szeleście
pod parasolem mych dłoni
uchronię cię przed deszczem
Do ust twych włożę grzesznie
jak krew czerwone czereśnie
w nich miłość mą umieszczę
i pragnień gorące dreszcze
W dłonie ujmę twe serce
i nimi je wypieszczę
zatańczymy na wietrze
a potem spłyniemy z deszczem