„Choć zamknięte masz powieki
w naszych sercach zawsze będziesz żył na wieki.„

Żyłeś krótko - choć żyć chciałeś
Bóg Cię wezwał - iść musiałeś

Bolesna nam bez Ciebie Bartku
będzie droga życia.

Kto dziś tu przyjdzie, łzę uroni
Zaduma się i znicz zapali,
Tęsknota w sercu znów się schroni,
Bo cierpią ci, co tu zostali.

Tak trudno czuć jest pod palcami
Kamienną płytę, jej szorstki chłód,
Tak wielu nie ma dzisiaj z nami,
Tu ich przygniata ten zimny grób.

I tylko Anioł na mogile,
Czuwa i strzeże, bo Bóg tak chciał,
Każdy przystanie tu na chwilę,
Przy grobie w smutku będzie trwał.

Kiedy odwiedzi matka syna
Nie jedna łza mogiłę zrosi,
Wciąż białą różę będzie trzymać
O ukojenie bólu prosić.

Światło nadziei, które płonie
Ukoić może to rozstanie,
I wciąż splecione w bólu dłonie,
znów będą czekać na spotkanie.