Zgasł płomyk życia,
spłynęła z rozpaczy łza,
smutek i ból dała losu gra.
Otoczona przyjaźnią oraz sercem
wędrujesz gwiezdnym kobiercem
do odległej i nieznanej krainy,
gdzie będziesz zbierać
za swe życie nagrody i daniny.

Bartusiu synu kochany światełko pamięci na dziś do samego Nieba

Bartusiu ...Ciebie już nie ma
Nie ma już nic są tylko te łzy które rzeźbią bruzdy na twarzy i ogromna tęsknota a w sercu żal

ZNOWU JESIEŃ

A u nas, Miły, zno­wu je­sień
W pur­purze, złocie, z ko­rala­mi.
I choć już daw­no minął wrze­sień,
To niebo ciągle, jak ak­sa­mit.

A u nas, Miły, jak co ro­ku,
Klo­ny się w złoto poubierały,
Cze­kają cicho wiel­kich uniesień
Stojąc na straży obok bra­my.

A u nas, Miły, czas za­dumy,
Czas na marze­nia, no­we pla­ny.
W ro­gu sa­mot­na jarzębi­na
Ku­si czer­wieni ko­rala­mi.

A u nas, Miły, czas pow­rotów,
Wra­cają pta­ki gdzieś z półno­cy.
I tyl­ko Ciebie wciąż bra­kuje,
Więc… jak mam pat­rzeć w Two­je oczy?
(*)(*)(*)

Jesienne, smutne światełko wiecznej pamięci Bartoszku(*)

Światełko pamięci [*]

.*.♥.*. BARTUSIU ..Światełko Pamięci i modlitwa dla Ciebie .*.♥.*.

Czas leczy rany – mówili...
Dzisiaj już w to nie wierzę!
Czas mija szybko – a nie było chwili:
Bez bólu łez i cierpienia
Są rany nie do zagojenia.

Nieobecni dla nas ciałem,
mają dalszy życia bieg.
śmierc ich ludzkość nam zabrała,
lecz ich dusze z nami są .

żyją ciągle w naszych sercach,
towarzyszą nam co krok,
chronią przed niebezpieczeństwem,
i czujemy na ramieniu
ich opiekuńczą dłoń.

żyją jednak we wszechświecie,
wiemy, że tam łatwiej żyć.
My w tęsknocie rozpaczamy,
i ronimy słone łzy?

Śmierć nam bliskich odebrała,
I wierzymy że,
dała im piękniejszy świat,
oni na nas tam czekają,
już przetarty mamy szlak.

Cały czas nas wspierają
i bardzo kochają,
tak jak my BARDZO KOCHAMY ICH

NAJJAŚNIEJSZE ŚWIATEŁKA DO NIEBA
takie piękne świecące sercem dla ciebie Bartku

Bartusiu smutne światełko pamięci na środę dla Ciebie niech wiecznie płonie